büyük bir işadamı olmuştu. gençlik döneminde ekonomiyle ilgilenen mahir kodaman adam olmuştu. holdingi vardı. küçük, şirin bir kızı, bir karısı kısacası mutlu bir ailesi vardı. işten dönünce karısı kapıyı açar, kızı koşarak gelir "babacııım" diye kucağına atlardı. mahir onun yanağına, karısının da dudağına bir öpücük kondurur, sonra da hep beraber içeri geçerlerdi. akşam yemekleri büyük bir neşe içinde yenirdi. tatillerde mahir küçük kızıyla resimler çizer, beraber kitap okurlardı. hanımıysa onları uzaktan izleyip gülümserdi.
günlerden bir gün mahir ofisinde çalışmaktaydı. yakın zamanda kesinlikle alması gereken bir ihalesi vardı ve rakamlarla uğraşmaktan kafası bir hayli yorulmuştu. derken odaya birden siyah giyen silahlı adamlar girdi. ihaleye girmemesi için tehdit ettiler. ve odayı terkettiler. mahir arkalarından baktı. bu çapulculara pabuç bırakacak değildi. çantasını alıp eve gitmek üzere yola çıktı. bir hayli yorulmuştu. bu kez eve anahatarını kullanarak girdi. bu güne kadar anahtarı olmasına rağmen hep zili çalmıştı. hoşuna gidiyordu evde bekleyen birileri olduğunu bilmek. neyse girdi eve. çantasını bir kenara fırlattı. kravatını gevşetti; minibara yanaşıp kendisine bir viski doldurdu ve iri bir yudum aldı. tam bu sırada kızı geldi "babaaaa" diye kucağına atladı. mahir bardağını bir kenara bıraktı ve kızını kucağına aldı. "bir şey mi oldu baba?" diye sordu küçük kız. gözlerinden zeka fışkırıyordu adeta. tıpkı babası gibiydi. mahir gözlerinde hüzünle belki biraz da yorgunlukla gülümsedi ve "yok bir şey kızım hadi it oyna sen" dedi ve kucağından indirdiği şirin varlığın merdivenleri çıkışını izledi. derken karısı geldi: "neyin var. yüzün solgun gibi?" diye sordu. mahir: "yok bir şey canım." diye cevap verdi. elini karısının omzuna attı ve birlikte verandaya çıktılar salıncak koltuklarına oturup günün batışını izlediler. ihale günü geldiğinde mahir korumalarıyla ihalenin yapılacağı mekana gitti. bu ihaledeki en büyük desteği şüphesiz holding in avukatı ömercan vermişti. ömercan holdingin avukatıydı belki ama geçmişten gelen ruhları-ki buna fencruhu diyorlardı kendi aralarında- bir grubun adeta yönetimin bir parçası olmasını sağlıyordu. holdinglerin bilgi işlemden sorumlu baş mühendisi hakanali, makinelerin kalitesinden alınmasından sorumlu hakanç, holdingin uçak ve havayolu işlerinden sorumlu ozan, yabancı şirketlerle olan işlerden sorumlu oğuz, tek işi hayal kahvesinde takılıp edebiyatla uğraşmak olan holdingin gazetelerdeki temsilcisi arif(aydın) ve tek hayali memur olmak olan yani sadece holdingde çalışan bir eleman olmasına rağmen yönetimde gibi görünen süleyman da o gün mahir'in yanındaydı. çaycı eren ve temizlikçi ezgi bile ihale günü mahir'in arkasında yürüyordu. yani o gün mahir'in siyah takım elbiseli, güneş gözlüklü kaslı maslı korumalara ihtiyacı yoktu. ruh onlar için adeta bir kalkan gibiydi. o gün orda o ihale alındı ve ardından hep beraber odeona nargileye gidildi.
cryday
14 Ocak 2010 Perşembe
13 Ocak 2010 Çarşamba
ozan ve müdür gültekin hoca
bu sefer günlerden bir gün yok. genel bir olaydan bahsedeceğiz. yani ozan ve gültekin hoca arasındaki ilişkiden. bu iki birey arasındaki ilişkiyi dışarıdan bakınca sezemesek de kendi içlerinde bir çekim yaşamaktaydılar ve belki de kendileri de farkında değildi bunun. neyse birkaç tane örnek olaydan bahsetmek gerekirse:
ozan ve müdür bey arasındaki elektriğin yoğunlaşmasının sebebi aslında biraz da ozan ve kılık kıyafet yönetmeliği arasında oluşan tezattan dolayıydı. yani her ne kadar ozan eli yüzü düzgün bir çocuk olsa da bazen çene sakalı uzun kalabiliyor veya süveteri yada kravatı olmayabiliyordu. süveterinin olmaması genelde hemen kirlenmesinden kaynaklıydı ve kravat sorunuysa daha çok ozan'ın biyerlerde unutmasından ileri geliyordu. bu biyerler bazen atatürk büstü-ki bu yer daha çok basketbol ya da futbol oynarken eşyalarını koyduğu yerdi- bazen herhangi bir bank, bazen de sıranın altı olabiliyordu. neyse bir şekilde kılık kıyafet yönetmeliği ozan'ı istemiyordu yakınlarında ve bu kesinlikle ozan'ın suçu değildi. işte bu durum her ne kadar ozan için birşeyler ifade etmese de müdür bey gültekin hoca için diken gibi bişeydi. çünkü okul her ne kadar diğer okullara göre daha serbest olsa da-en azından bizim dönemimizde öyleydi ha ayrıca burada iktidar yalakası konumuna düşme korkusu yaşamıyor değilim diğer okullardakilerin anlattıklarına bakılırsa cidden daha serbestti- bazı yönetmelikler vardı ve bunları uygulamak gerekiyordu. belki bu yönetmeliklerin uygulanma şekilleri her zaman doğru değildi ama bir şekilde çoğunluğun kurallara uyması gerekiyordu. işte bu kurallar doğrultusunda öğrenciler her gün sabahın köründe bahçede toplanır, hocalardan biri günaydı der, öğrenciler klasik bir biçimde "sağol" diye cevap verir ve sınıflara girerdi ve bu giriş sırasında öğretmenler kontrol yapardı. uygun olmayanları çevirir ve kılığını kıyafetini düzeltmesi için yollardı. işte ozan o geçişler sırasında genelde takılırdı. bu takılmaların birini aştığında sınıfa girdi ve o gün müdür bey gültekin hoca sınıfa bir ziyaret yaptı. e ozanı gördü haliyle:
mb: neden süveterin yok?
o: kayboldu hocam.
mb: gel vereyim sana bir tane.
o: tamam hocam.
ve ozan yepisyeni süveterini alıp geldi. yeni süveteri ozan için biraz boldu gerçi, az kırışık ve bir hayli de kirliydi ama ozan yine de giymişti üstüne. gerçi ondan önceki süveterinin üstünde de koccaman bir ütü izi vardı ya neyse. hocanın son verdiği süveteri de kaybetti. bunun üstüne müdür bey ozan'a kravat satmayı denedi çünkü süveter giymeyen kravat takmak zorundaydı:
müdür bey : nerde süveterin?
ozan: kayboldu hocam.
mb: kravat al o zaman.
o: kravat mı alayım?
mb: hee 5 lira.
o: hocam her yerde üç lira ama...
(mavi ekran)
aslında anlatınca komik olmuyo böyle ama olsun. yaşayınca çok komikti. valla lan.
bir başka olay yine kravat mevzusu etrafında gelişti. o gün ozan bir şekilde geçmişti kravatsız süvetersiz checkpointten. ilk ders kılık kıyafet konusunda bayaa bi ciddi olan mesut hoca kravat takmanın zorunlu olmadığını söyledi. aynı gün içerisinde matematik dersinde:
hasan demez: oğlum kravatın nerde senin?
ozan: hocam bu kıyafetlerde kravat takmak zorunlu değilmiş.
hd: olur mu öyle şey. zorunlu.
o: ama hocam az önce mesut hoca söyledi zorunlu değilmiş.
hd: yürü oğlum müdürün yanına gidiyoruz.
o: tamam hocam.
(müdürün odasında)
hd: hocam bu çocuğumuz kravatın zorunlu olmadığını söylüyor.
müdür bey: olur mu öyle şey hocam. zorunlu tabi ki.
ve ozan mortingenstrasse.
bizim araştırma teknikleri(artek) deyuu bir dersimiz de vardı 11fenb döneminde. bu dersin hocası da müdür bey gültekin hocaydı. ilginç ilginç yazılılar yapardı. yani şöyle bir olay vardı. kendisi okul müdürü olduğundan mütevellit katkı payı verenler 100 alıyordu yazılıdan gerisi de allah kerim. yani 50 yi ver 100 ü al. işte bu dönemde yine bir artek yazılısındayız. başını tam hatırlamadığım -ki önemli olan sonuydu- bir soruya ozan şöyle cevap vermişti:
soru: .............. seviyeleri nelerdir?
cevap: amateur, semi pro, world class.
tamam bu belki öyle ahım şahım komik değil ama bir de şöyle bir soru vardı:
soru: kaç çeşit değişken vardır ve bunlar nelerdir?
cevap: değişen şeylere değişken denir. iki çeşit değişken vardır. az değişen değişken çok değişen değişken. değişmeyen tek şey değişimdir.
hoca bunu isim vermeden sınıfta okudu ve "salağın biri de böyle yazmış işte" şeklinde nitelendirdi ozanı. bu ozan'a üstü kapalı -isim vermedi ya- ettiği hakaretti. bir de aleni ettiği vardı ki işte o yardı çoğu kişiyi. sınıfta oyurulmakta bir boş ders sırasında o gün. ozan masaya oturmu ayağını da sıranın oturulan yerine koymuş konumda. müdür bey sınıfa girdi aniden. ozan' gördü ve:
müdür bey: sığğğııııırrr. sıığğııııııır..
ozan: !'^+%&/(?!_=^/(+/)%29 (utangaç şaşırma efekti)
(mavi ekran)
aslında yukarıda yazıyı bitirmeyi düşünüyodum ama çok havada kaldı sonu diye düşündüm. sonra da yazı için bir son yazmayı düşündüm ve bişey bulamadım ve bu şekilde bi not yazarsam yazıya bir sonuç bölümü eklemiş olurum şeklinde bir cinlik düşündüm. düşündüm de düşündüm. allah allah allah allah....
cryday
ozan ve müdür bey arasındaki elektriğin yoğunlaşmasının sebebi aslında biraz da ozan ve kılık kıyafet yönetmeliği arasında oluşan tezattan dolayıydı. yani her ne kadar ozan eli yüzü düzgün bir çocuk olsa da bazen çene sakalı uzun kalabiliyor veya süveteri yada kravatı olmayabiliyordu. süveterinin olmaması genelde hemen kirlenmesinden kaynaklıydı ve kravat sorunuysa daha çok ozan'ın biyerlerde unutmasından ileri geliyordu. bu biyerler bazen atatürk büstü-ki bu yer daha çok basketbol ya da futbol oynarken eşyalarını koyduğu yerdi- bazen herhangi bir bank, bazen de sıranın altı olabiliyordu. neyse bir şekilde kılık kıyafet yönetmeliği ozan'ı istemiyordu yakınlarında ve bu kesinlikle ozan'ın suçu değildi. işte bu durum her ne kadar ozan için birşeyler ifade etmese de müdür bey gültekin hoca için diken gibi bişeydi. çünkü okul her ne kadar diğer okullara göre daha serbest olsa da-en azından bizim dönemimizde öyleydi ha ayrıca burada iktidar yalakası konumuna düşme korkusu yaşamıyor değilim diğer okullardakilerin anlattıklarına bakılırsa cidden daha serbestti- bazı yönetmelikler vardı ve bunları uygulamak gerekiyordu. belki bu yönetmeliklerin uygulanma şekilleri her zaman doğru değildi ama bir şekilde çoğunluğun kurallara uyması gerekiyordu. işte bu kurallar doğrultusunda öğrenciler her gün sabahın köründe bahçede toplanır, hocalardan biri günaydı der, öğrenciler klasik bir biçimde "sağol" diye cevap verir ve sınıflara girerdi ve bu giriş sırasında öğretmenler kontrol yapardı. uygun olmayanları çevirir ve kılığını kıyafetini düzeltmesi için yollardı. işte ozan o geçişler sırasında genelde takılırdı. bu takılmaların birini aştığında sınıfa girdi ve o gün müdür bey gültekin hoca sınıfa bir ziyaret yaptı. e ozanı gördü haliyle:
mb: neden süveterin yok?
o: kayboldu hocam.
mb: gel vereyim sana bir tane.
o: tamam hocam.
ve ozan yepisyeni süveterini alıp geldi. yeni süveteri ozan için biraz boldu gerçi, az kırışık ve bir hayli de kirliydi ama ozan yine de giymişti üstüne. gerçi ondan önceki süveterinin üstünde de koccaman bir ütü izi vardı ya neyse. hocanın son verdiği süveteri de kaybetti. bunun üstüne müdür bey ozan'a kravat satmayı denedi çünkü süveter giymeyen kravat takmak zorundaydı:
müdür bey : nerde süveterin?
ozan: kayboldu hocam.
mb: kravat al o zaman.
o: kravat mı alayım?
mb: hee 5 lira.
o: hocam her yerde üç lira ama...
(mavi ekran)
aslında anlatınca komik olmuyo böyle ama olsun. yaşayınca çok komikti. valla lan.
bir başka olay yine kravat mevzusu etrafında gelişti. o gün ozan bir şekilde geçmişti kravatsız süvetersiz checkpointten. ilk ders kılık kıyafet konusunda bayaa bi ciddi olan mesut hoca kravat takmanın zorunlu olmadığını söyledi. aynı gün içerisinde matematik dersinde:
hasan demez: oğlum kravatın nerde senin?
ozan: hocam bu kıyafetlerde kravat takmak zorunlu değilmiş.
hd: olur mu öyle şey. zorunlu.
o: ama hocam az önce mesut hoca söyledi zorunlu değilmiş.
hd: yürü oğlum müdürün yanına gidiyoruz.
o: tamam hocam.
(müdürün odasında)
hd: hocam bu çocuğumuz kravatın zorunlu olmadığını söylüyor.
müdür bey: olur mu öyle şey hocam. zorunlu tabi ki.
ve ozan mortingenstrasse.
bizim araştırma teknikleri(artek) deyuu bir dersimiz de vardı 11fenb döneminde. bu dersin hocası da müdür bey gültekin hocaydı. ilginç ilginç yazılılar yapardı. yani şöyle bir olay vardı. kendisi okul müdürü olduğundan mütevellit katkı payı verenler 100 alıyordu yazılıdan gerisi de allah kerim. yani 50 yi ver 100 ü al. işte bu dönemde yine bir artek yazılısındayız. başını tam hatırlamadığım -ki önemli olan sonuydu- bir soruya ozan şöyle cevap vermişti:
soru: .............. seviyeleri nelerdir?
cevap: amateur, semi pro, world class.
tamam bu belki öyle ahım şahım komik değil ama bir de şöyle bir soru vardı:
soru: kaç çeşit değişken vardır ve bunlar nelerdir?
cevap: değişen şeylere değişken denir. iki çeşit değişken vardır. az değişen değişken çok değişen değişken. değişmeyen tek şey değişimdir.
hoca bunu isim vermeden sınıfta okudu ve "salağın biri de böyle yazmış işte" şeklinde nitelendirdi ozanı. bu ozan'a üstü kapalı -isim vermedi ya- ettiği hakaretti. bir de aleni ettiği vardı ki işte o yardı çoğu kişiyi. sınıfta oyurulmakta bir boş ders sırasında o gün. ozan masaya oturmu ayağını da sıranın oturulan yerine koymuş konumda. müdür bey sınıfa girdi aniden. ozan' gördü ve:
müdür bey: sığğğııııırrr. sıığğııııııır..
ozan: !'^+%&/(?!_=^/(+/)%29 (utangaç şaşırma efekti)
(mavi ekran)
aslında yukarıda yazıyı bitirmeyi düşünüyodum ama çok havada kaldı sonu diye düşündüm. sonra da yazı için bir son yazmayı düşündüm ve bişey bulamadım ve bu şekilde bi not yazarsam yazıya bir sonuç bölümü eklemiş olurum şeklinde bir cinlik düşündüm. düşündüm de düşündüm. allah allah allah allah....
cryday
9 Ocak 2010 Cumartesi
bir role play anatomisi
10fenc döneminin uç noktalarındayken sınırları buluyorduk genelde. yani o dönemdeki "umutsuz vakayız olm biz zaten ne çalışıcaz" psikolojisi aslında 12.sınıftaki psikolojinin temellerini oluşturuyordu.
o dönem meryem hoca - favori hocalarımızdandır - herkesin notunu yükseltmek için isteyenlere 1 sözlü notunu role playden veriyordu.
tabii ki fencruhu kardeşlerinin her zaman nota ihtiyacı vardır. ama sözkonusu ders ingilizce olunca ozan olarak kendimi biraz ayrı tutuyorum bu noktada. herneyse. hocadan sözler alındı. 2 hafta sonrası için bi role play hazırlanacaktı. ancak her zamanki gibi "neyse olm yarın yaparız" felsefesi kendini göstermişti ve bu durumda elde avuçta 0 varken role playin sergileneceği öğleden sonranın sabahına gelindi.
sabah da ilk başlarda olay unutulmuş ve hep beraber parka batak oynamaya gidilmişti. olay kafalara dank edince hemen orada bi role play yazılmaya başlandı. konu şuydu : bir popstar yarışması ve jüri üyelerinin yorumları.
zaten asıl dikkat çeken role playin konusu değil kahramanların isimleriydi. "hülya yavşar, doğa bizedebekleriz, ajdar malatyalı, rober de zatenmalatyalı, muhittin oynarbaş" gibi enteresan isimler seçmiştik o dönemin çılgınlığıyla.
herneyse, role play yazıldı. roller doğal olarak ezberlenmeden sergilenmeye başlandı. herkesin rollerini aleni bi şekilde kağıttan okumasına rağmen gene de igrenç bi sunumdu. zaten başlangıçta eren'in rap yapması fikri kimin aklına geldiyse burdan aklına sıçmak istiyorum.
işte karışıklıklar, gülüşmeler, falanlar filanlar derken role play bitti. herkesin notu 1 not yukarı çekildi. "anı yaşa" felsefesine rağmen fencruhu kardeşleri bu işten de alnının akıyla sıyrılmayı bildi.
bunu neden yazdık? şu an çok saçma bulduğumuz ama o dönem bize çok mantıklı gelen "vurdumduymazlığın bize bi karizma kattığı" yanılgısı tamamen.
Whatever
Take Care
o dönem meryem hoca - favori hocalarımızdandır - herkesin notunu yükseltmek için isteyenlere 1 sözlü notunu role playden veriyordu.
tabii ki fencruhu kardeşlerinin her zaman nota ihtiyacı vardır. ama sözkonusu ders ingilizce olunca ozan olarak kendimi biraz ayrı tutuyorum bu noktada. herneyse. hocadan sözler alındı. 2 hafta sonrası için bi role play hazırlanacaktı. ancak her zamanki gibi "neyse olm yarın yaparız" felsefesi kendini göstermişti ve bu durumda elde avuçta 0 varken role playin sergileneceği öğleden sonranın sabahına gelindi.
sabah da ilk başlarda olay unutulmuş ve hep beraber parka batak oynamaya gidilmişti. olay kafalara dank edince hemen orada bi role play yazılmaya başlandı. konu şuydu : bir popstar yarışması ve jüri üyelerinin yorumları.
zaten asıl dikkat çeken role playin konusu değil kahramanların isimleriydi. "hülya yavşar, doğa bizedebekleriz, ajdar malatyalı, rober de zatenmalatyalı, muhittin oynarbaş" gibi enteresan isimler seçmiştik o dönemin çılgınlığıyla.
herneyse, role play yazıldı. roller doğal olarak ezberlenmeden sergilenmeye başlandı. herkesin rollerini aleni bi şekilde kağıttan okumasına rağmen gene de igrenç bi sunumdu. zaten başlangıçta eren'in rap yapması fikri kimin aklına geldiyse burdan aklına sıçmak istiyorum.
işte karışıklıklar, gülüşmeler, falanlar filanlar derken role play bitti. herkesin notu 1 not yukarı çekildi. "anı yaşa" felsefesine rağmen fencruhu kardeşleri bu işten de alnının akıyla sıyrılmayı bildi.
bunu neden yazdık? şu an çok saçma bulduğumuz ama o dönem bize çok mantıklı gelen "vurdumduymazlığın bize bi karizma kattığı" yanılgısı tamamen.
Whatever
Take Care
7 Ocak 2010 Perşembe
kara bir gün
hofofofof. ne kadar da korkmuştuk o gün öyle. böyle başladım ki devamı merka edilsin de yazı okunsun diye. neyse yahu ne diyorduk. kara bir gündü bizim için. biz o gün 5 kişi okul çıkışı dershaneye gidecektik. gündüzse her şey normaldi aslında. yani eren yine öğle arası basketini oynamış-ilacını almış gibi oldu lan- öğle arası herkes döner pizza filan söylemiş, yemeğini yemiş-eren hariç- filan. hayat normal yani. işte akşam oluyor okul dağılıyor. etrafta servisler var millet servislerine gidiyor. bizim gençler toplanıyor: hakanç, hakanali, mahir, eren, ömercan. amaçları aslında dershaneye gitmek. kimisinin sınavı var, kimisinin etüdü. toplanıyorlar ve yola koyuluyorlar. okuldan çok da fazla uzaklaşmamışken eren yavaşlamaya başlıyor yürüyüş sırasında. bizimkiler dalga geçiyorlar: "haydi olm seni mi beklicez." gibisinden. derken eren hafiften arkada kalıyor öndekiler sohbete dalmış tabi. birden bir gürültü geliyor arkadan. bizimkiler dönüp bakıyorlar ki ne görsünler? eren yere yığılmış sırtüstü yatıyor. hemen koşuyorlar yanına. gözleri kapalı belli ki bayılmış. ilk başta şaka yapıyor sanıyorlar. çünki yüzünde gülümsemeye benzer bir ifade var. hakanç alıyor eren'in elini yüzüne vurmaya başlıyor tokat biçiminde. bizimkiler şaka sandığı için: "olm kalk millet bakıyo lan." filan diyorlar. ama eren kalkmıyor. e tabi çevre halkı da toplanıyor yerde yatan olunca. teyzeler geliyor. yüzüne su filan vuruyorlar. bir tanesi: "yan yatırın dili boğazına kaçmasın." diyor. e tabi bizim gençlerin başına daha önce pek sık gelmemiş bu tür olaylar. o sırada hakanali ambulansı arıyor. yeri tarif ediyor. neyse eren uyanıyor. teyzelerden birisi: "noldu kuzum sana?" diyor en anaç ses tonuyla. "iyiyim ben bişey yok." gibisinden şeyler söylemeye çalışıyor eren. bunu dinlemeyen gençler ereni ambulansa yüklüyorlar. eren'in yanında hakanç ve mahir giderken; ömercan ve hakanali de eren'in babasına haber vermek üzere vakıflar genel müdürlüğüne gidiyorlar. haber veriyorlar. bu sırada ambulanstaki tayfa hastaneye ulaşıyor. hakanç hastanede resim filan çekiyor hatta. gençler işin dalgasında olduğuna göre pek de mühim bir şey yok. ana fikirse: o gün korkuttun lan bizi eren.
cryday
cryday
4 Ocak 2010 Pazartesi
kes tıraşı!!
bugün başka bi berbere gittim. içerde saçımı istediğim gibi kesecek bi berber havası vardı.
bunu neden mi söylüyorum? çünkü herkeste mi böyle bilmiyorum ama hep saçımı tam olarak istediğim gibi kesebilecek kahraman bi berber aramışımdır.
aslında bazen suçu berberde değil de kendimde aradım. bu yüzden çocukluktan beri gittiğim mahallenin berberine farklı saç stilleri önermeye başlamıştım, tabi kendim için. bi keresinde saçımı normalde kestirdiğimden biraz daha uzun kestirmiştim. gerçi ben saçımı nasıl kestirirsem kesitireyim, çevreden eleştiri amaçlı "hiç kestirmemişsinki hala uzun oğlum" tarzı alaturka söylemler duyarım. gene öyle eleştiriler almıştım. ama o uzun saç bize yepyeni çelişkiler kazandırdı. mesela mahir ve ömercan'a "lan berbere kısa kes dedim böyle kesti, ben napıym" demem bu olayın başlangıcıdır. ardından mahir "kısa kes dersen böyle olur tabi" diyerek yarmıştı bizleri. ve bu espri yıllar yılı sürdü. burdaki çelişki berbere kısa kes derken berberin ne yada neler anlayabileceği sorunsalıydı. ya saçımı kesmeyi kısa sürdürecekti, yada gerçekten saçımı kısa kesecekti.
bu çelişkilere bir diğer örnekte geçtiğimiz aylarda yaşandı. mahir bi berber yanından geçerken "işte burda 10 numara var" dedi. "nerden biliyosun?" dedim. "geçen gün burda traş oldum ben" dedi. ardından belkide kendi içinde yaşadığı çelişkisini bana aktardı: "adama 10 numara saç yap dedim, saçımı 10 numaraya vurdu."
bu espri yaran çelişkilerime 2. örnektir.
işte tüm bu çelişkilerimle bugün yeni bi berbere gittim. aklımda bu sefer herhangi bi saç stili yoktu. belkide berbere "kafana göre kes abi ben sana güveniyorum" gibi samimi bişe söylicektim ve ardından sohbete başlıcaktık falan. ama sonlara doğru saçımı beğenmezsem içten içe küfredecektim, konuşkan berberin kendini muhabbete adamasını durduracaktım, sözünü kesecektim ve "kes tıraşı" diyecektim.
diyemedim.
bunu neden mi söylüyorum? çünkü herkeste mi böyle bilmiyorum ama hep saçımı tam olarak istediğim gibi kesebilecek kahraman bi berber aramışımdır.
aslında bazen suçu berberde değil de kendimde aradım. bu yüzden çocukluktan beri gittiğim mahallenin berberine farklı saç stilleri önermeye başlamıştım, tabi kendim için. bi keresinde saçımı normalde kestirdiğimden biraz daha uzun kestirmiştim. gerçi ben saçımı nasıl kestirirsem kesitireyim, çevreden eleştiri amaçlı "hiç kestirmemişsinki hala uzun oğlum" tarzı alaturka söylemler duyarım. gene öyle eleştiriler almıştım. ama o uzun saç bize yepyeni çelişkiler kazandırdı. mesela mahir ve ömercan'a "lan berbere kısa kes dedim böyle kesti, ben napıym" demem bu olayın başlangıcıdır. ardından mahir "kısa kes dersen böyle olur tabi" diyerek yarmıştı bizleri. ve bu espri yıllar yılı sürdü. burdaki çelişki berbere kısa kes derken berberin ne yada neler anlayabileceği sorunsalıydı. ya saçımı kesmeyi kısa sürdürecekti, yada gerçekten saçımı kısa kesecekti.
bu çelişkilere bir diğer örnekte geçtiğimiz aylarda yaşandı. mahir bi berber yanından geçerken "işte burda 10 numara var" dedi. "nerden biliyosun?" dedim. "geçen gün burda traş oldum ben" dedi. ardından belkide kendi içinde yaşadığı çelişkisini bana aktardı: "adama 10 numara saç yap dedim, saçımı 10 numaraya vurdu."
bu espri yaran çelişkilerime 2. örnektir.
işte tüm bu çelişkilerimle bugün yeni bi berbere gittim. aklımda bu sefer herhangi bi saç stili yoktu. belkide berbere "kafana göre kes abi ben sana güveniyorum" gibi samimi bişe söylicektim ve ardından sohbete başlıcaktık falan. ama sonlara doğru saçımı beğenmezsem içten içe küfredecektim, konuşkan berberin kendini muhabbete adamasını durduracaktım, sözünü kesecektim ve "kes tıraşı" diyecektim.
diyemedim.
1 Ocak 2010 Cuma
ipilatform
peşinen not: bu aslında ön yazı gibi bişiy. yani ipilatform geniş bir konu ve kolay kolay ele alınması zor. nasıl bir şey olacağını bile kestirebilmek için uzun süren msn sohbetleri yapmak gerekli. şimdilik tadımlık bişiyler verelim. ana mönü daha sonra gelicek. sağlıcakla...
---------------------------TADIMLIK---------------------------------------------------------
memleketi kurtarıyorduk arada lisede biz. eksikleri görüyor, yaralara parmaklarımızı basmıyor adeta sokuyorduk. deşiyor, tartışıyor çözümler arıyorduk. sonunda bir yere varıyorduk ya da varamıyorduk bu bir şeyi değiştirmez. sadece zaman geçiyor muydu? evet geçiyordu.
---------------------------TADIMLIK---------------------------------------------------------
cryday
---------------------------TADIMLIK---------------------------------------------------------
memleketi kurtarıyorduk arada lisede biz. eksikleri görüyor, yaralara parmaklarımızı basmıyor adeta sokuyorduk. deşiyor, tartışıyor çözümler arıyorduk. sonunda bir yere varıyorduk ya da varamıyorduk bu bir şeyi değiştirmez. sadece zaman geçiyor muydu? evet geçiyordu.
---------------------------TADIMLIK---------------------------------------------------------
cryday
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
