gelecekten gerçek kesit

büyük bir işadamı olmuştu. gençlik döneminde ekonomiyle ilgilenen mahir kodaman adam olmuştu. holdingi vardı. küçük, şirin bir kızı, bir karısı kısacası mutlu bir ailesi vardı. işten dönünce karısı kapıyı açar, kızı koşarak gelir "babacııım" diye kucağına atlardı. mahir onun yanağına, karısının da dudağına bir öpücük kondurur, sonra da hep beraber içeri geçerlerdi. akşam yemekleri büyük bir neşe içinde yenirdi. tatillerde mahir küçük kızıyla resimler çizer, beraber kitap okurlardı. hanımıysa onları uzaktan izleyip gülümserdi.

günlerden bir gün mahir ofisinde çalışmaktaydı. yakın zamanda kesinlikle alması gereken bir ihalesi vardı ve rakamlarla uğraşmaktan kafası bir hayli yorulmuştu. derken odaya birden siyah giyen silahlı adamlar girdi. ihaleye girmemesi için tehdit ettiler. ve odayı terkettiler. mahir arkalarından baktı. bu çapulculara pabuç bırakacak değildi. çantasını alıp eve gitmek üzere yola çıktı. bir hayli yorulmuştu. bu kez eve anahatarını kullanarak girdi. bu güne kadar anahtarı olmasına rağmen hep zili çalmıştı. hoşuna gidiyordu evde bekleyen birileri olduğunu bilmek. neyse girdi eve. çantasını bir kenara fırlattı. kravatını gevşetti; minibara yanaşıp kendisine bir viski doldurdu ve iri bir yudum aldı. tam bu sırada kızı geldi "babaaaa" diye kucağına atladı. mahir bardağını bir kenara bıraktı ve kızını kucağına aldı. "bir şey mi oldu baba?" diye sordu küçük kız. gözlerinden zeka fışkırıyordu adeta. tıpkı babası gibiydi. mahir gözlerinde hüzünle belki biraz da yorgunlukla gülümsedi ve "yok bir şey kızım hadi it oyna sen" dedi ve kucağından indirdiği şirin varlığın merdivenleri çıkışını izledi. derken karısı geldi: "neyin var. yüzün solgun gibi?" diye sordu. mahir: "yok bir şey canım." diye cevap verdi. elini karısının omzuna attı ve birlikte verandaya çıktılar salıncak koltuklarına oturup günün batışını izlediler. ihale günü geldiğinde mahir korumalarıyla ihalenin yapılacağı mekana gitti. bu ihaledeki en büyük desteği şüphesiz holding in avukatı ömercan vermişti. ömercan holdingin avukatıydı belki ama geçmişten gelen ruhları-ki buna fencruhu diyorlardı kendi aralarında- bir grubun adeta yönetimin bir parçası olmasını sağlıyordu. holdinglerin bilgi işlemden sorumlu baş mühendisi hakanali, makinelerin kalitesinden alınmasından sorumlu hakanç, holdingin uçak ve havayolu işlerinden sorumlu ozan, yabancı şirketlerle olan işlerden sorumlu oğuz, tek işi hayal kahvesinde takılıp edebiyatla uğraşmak olan holdingin gazetelerdeki temsilcisi arif(aydın) ve tek hayali memur olmak olan yani sadece holdingde çalışan bir eleman olmasına rağmen yönetimde gibi görünen süleyman da o gün mahir'in yanındaydı. çaycı eren ve temizlikçi ezgi bile ihale günü mahir'in arkasında yürüyordu. yani o gün mahir'in siyah takım elbiseli, güneş gözlüklü kaslı maslı korumalara ihtiyacı yoktu. ruh onlar için adeta bir kalkan gibiydi. o gün orda o ihale alındı ve ardından hep beraber odeona nargileye gidildi.


cryday

ozan ve müdür gültekin hoca

bu sefer günlerden bir gün yok. genel bir olaydan bahsedeceğiz. yani ozan ve gültekin hoca arasındaki ilişkiden. bu iki birey arasındaki ilişkiyi dışarıdan bakınca sezemesek de kendi içlerinde bir çekim yaşamaktaydılar ve belki de kendileri de farkında değildi bunun. neyse birkaç tane örnek olaydan bahsetmek gerekirse:

ozan ve müdür bey arasındaki elektriğin yoğunlaşmasının sebebi aslında biraz da ozan ve kılık kıyafet yönetmeliği arasında oluşan tezattan dolayıydı. yani her ne kadar ozan eli yüzü düzgün bir çocuk olsa da bazen çene sakalı uzun kalabiliyor veya süveteri yada kravatı olmayabiliyordu. süveterinin olmaması genelde hemen kirlenmesinden kaynaklıydı ve kravat sorunuysa daha çok ozan'ın biyerlerde unutmasından ileri geliyordu. bu biyerler bazen atatürk büstü-ki bu yer daha çok basketbol ya da futbol oynarken eşyalarını koyduğu yerdi- bazen herhangi bir bank, bazen de sıranın altı olabiliyordu. neyse bir şekilde kılık kıyafet yönetmeliği ozan'ı istemiyordu yakınlarında ve bu kesinlikle ozan'ın suçu değildi. işte bu durum her ne kadar ozan için birşeyler ifade etmese de müdür bey gültekin hoca için diken gibi bişeydi. çünkü okul her ne kadar diğer okullara göre daha serbest olsa da-en azından bizim dönemimizde öyleydi ha ayrıca burada iktidar yalakası konumuna düşme korkusu yaşamıyor değilim diğer okullardakilerin anlattıklarına bakılırsa cidden daha serbestti- bazı yönetmelikler vardı ve bunları uygulamak gerekiyordu. belki bu yönetmeliklerin uygulanma şekilleri her zaman doğru değildi ama bir şekilde çoğunluğun kurallara uyması gerekiyordu. işte bu kurallar doğrultusunda öğrenciler her gün sabahın köründe bahçede toplanır, hocalardan biri günaydı der, öğrenciler klasik bir biçimde "sağol" diye cevap verir ve sınıflara girerdi ve bu giriş sırasında öğretmenler kontrol yapardı. uygun olmayanları çevirir ve kılığını kıyafetini düzeltmesi için yollardı. işte ozan o geçişler sırasında genelde takılırdı. bu takılmaların birini aştığında sınıfa girdi ve o gün müdür bey gültekin hoca sınıfa bir ziyaret yaptı. e ozanı gördü haliyle:

mb: neden süveterin yok?
o: kayboldu hocam.
mb: gel vereyim sana bir tane.
o: tamam hocam.

ve ozan yepisyeni süveterini alıp geldi. yeni süveteri ozan için biraz boldu gerçi, az kırışık ve bir hayli de kirliydi ama ozan yine de giymişti üstüne. gerçi ondan önceki süveterinin üstünde de koccaman bir ütü izi vardı ya neyse. hocanın son verdiği süveteri de kaybetti. bunun üstüne müdür bey ozan'a kravat satmayı denedi çünkü süveter giymeyen kravat takmak zorundaydı:

müdür bey : nerde süveterin?
ozan: kayboldu hocam.
mb: kravat al o zaman.
o: kravat mı alayım?
mb: hee 5 lira.
o: hocam her yerde üç lira ama...
(mavi ekran)

aslında anlatınca komik olmuyo böyle ama olsun. yaşayınca çok komikti. valla lan.

bir başka olay yine kravat mevzusu etrafında gelişti. o gün ozan bir şekilde geçmişti kravatsız süvetersiz checkpointten. ilk ders kılık kıyafet konusunda bayaa bi ciddi olan mesut hoca kravat takmanın zorunlu olmadığını söyledi. aynı gün içerisinde matematik dersinde:

hasan demez: oğlum kravatın nerde senin?
ozan: hocam bu kıyafetlerde kravat takmak zorunlu değilmiş.
hd: olur mu öyle şey. zorunlu.
o: ama hocam az önce mesut hoca söyledi zorunlu değilmiş.
hd: yürü oğlum müdürün yanına gidiyoruz.
o: tamam hocam.

(müdürün odasında)

hd: hocam bu çocuğumuz kravatın zorunlu olmadığını söylüyor.
müdür bey: olur mu öyle şey hocam. zorunlu tabi ki.

ve ozan mortingenstrasse.

bizim araştırma teknikleri(artek) deyuu bir dersimiz de vardı 11fenb döneminde. bu dersin hocası da müdür bey gültekin hocaydı. ilginç ilginç yazılılar yapardı. yani şöyle bir olay vardı. kendisi okul müdürü olduğundan mütevellit katkı payı verenler 100 alıyordu yazılıdan gerisi de allah kerim. yani 50 yi ver 100 ü al. işte bu dönemde yine bir artek yazılısındayız. başını tam hatırlamadığım -ki önemli olan sonuydu- bir soruya ozan şöyle cevap vermişti:

soru: .............. seviyeleri nelerdir?
cevap: amateur, semi pro, world class.

tamam bu belki öyle ahım şahım komik değil ama bir de şöyle bir soru vardı:

soru: kaç çeşit değişken vardır ve bunlar nelerdir?
cevap: değişen şeylere değişken denir. iki çeşit değişken vardır. az değişen değişken çok değişen değişken. değişmeyen tek şey değişimdir.

hoca bunu isim vermeden sınıfta okudu ve "salağın biri de böyle yazmış işte" şeklinde nitelendirdi ozanı. bu ozan'a üstü kapalı -isim vermedi ya- ettiği hakaretti. bir de aleni ettiği vardı ki işte o yardı çoğu kişiyi. sınıfta oyurulmakta bir boş ders sırasında o gün. ozan masaya oturmu ayağını da sıranın oturulan yerine koymuş konumda. müdür bey sınıfa girdi aniden. ozan' gördü ve:

müdür bey: sığğğııııırrr. sıığğııııııır..
ozan: !'^+%&/(?!_=^/(+/)%29 (utangaç şaşırma efekti)
(mavi ekran)

aslında yukarıda yazıyı bitirmeyi düşünüyodum ama çok havada kaldı sonu diye düşündüm. sonra da yazı için bir son yazmayı düşündüm ve bişey bulamadım ve bu şekilde bi not yazarsam yazıya bir sonuç bölümü eklemiş olurum şeklinde bir cinlik düşündüm. düşündüm de düşündüm. allah allah allah allah....


cryday

bir role play anatomisi

10fenc döneminin uç noktalarındayken sınırları buluyorduk genelde. yani o dönemdeki "umutsuz vakayız olm biz zaten ne çalışıcaz" psikolojisi aslında 12.sınıftaki psikolojinin temellerini oluşturuyordu.
o dönem meryem hoca - favori hocalarımızdandır - herkesin notunu yükseltmek için isteyenlere 1 sözlü notunu role playden veriyordu.

tabii ki fencruhu kardeşlerinin her zaman nota ihtiyacı vardır. ama sözkonusu ders ingilizce olunca ozan olarak kendimi biraz ayrı tutuyorum bu noktada. herneyse. hocadan sözler alındı. 2 hafta sonrası için bi role play hazırlanacaktı. ancak her zamanki gibi "neyse olm yarın yaparız" felsefesi kendini göstermişti ve bu durumda elde avuçta 0 varken role playin sergileneceği öğleden sonranın sabahına gelindi.

sabah da ilk başlarda olay unutulmuş ve hep beraber parka batak oynamaya gidilmişti. olay kafalara dank edince hemen orada bi role play yazılmaya başlandı. konu şuydu : bir popstar yarışması ve jüri üyelerinin yorumları.

zaten asıl dikkat çeken role playin konusu değil kahramanların isimleriydi. "hülya yavşar, doğa bizedebekleriz, ajdar malatyalı, rober de zatenmalatyalı, muhittin oynarbaş" gibi enteresan isimler seçmiştik o dönemin çılgınlığıyla.

herneyse, role play yazıldı. roller doğal olarak ezberlenmeden sergilenmeye başlandı. herkesin rollerini aleni bi şekilde kağıttan okumasına rağmen gene de igrenç bi sunumdu. zaten başlangıçta eren'in rap yapması fikri kimin aklına geldiyse burdan aklına sıçmak istiyorum.

işte karışıklıklar, gülüşmeler, falanlar filanlar derken role play bitti. herkesin notu 1 not yukarı çekildi. "anı yaşa" felsefesine rağmen fencruhu kardeşleri bu işten de alnının akıyla sıyrılmayı bildi.

bunu neden yazdık? şu an çok saçma bulduğumuz ama o dönem bize çok mantıklı gelen "vurdumduymazlığın bize bi karizma kattığı" yanılgısı tamamen.

Whatever
Take Care

kara bir gün

hofofofof. ne kadar da korkmuştuk o gün öyle. böyle başladım ki devamı merka edilsin de yazı okunsun diye. neyse yahu ne diyorduk. kara bir gündü bizim için. biz o gün 5 kişi okul çıkışı dershaneye gidecektik. gündüzse her şey normaldi aslında. yani eren yine öğle arası basketini oynamış-ilacını almış gibi oldu lan- öğle arası herkes döner pizza filan söylemiş, yemeğini yemiş-eren hariç- filan. hayat normal yani. işte akşam oluyor okul dağılıyor. etrafta servisler var millet servislerine gidiyor. bizim gençler toplanıyor: hakanç, hakanali, mahir, eren, ömercan. amaçları aslında dershaneye gitmek. kimisinin sınavı var, kimisinin etüdü. toplanıyorlar ve yola koyuluyorlar. okuldan çok da fazla uzaklaşmamışken eren yavaşlamaya başlıyor yürüyüş sırasında. bizimkiler dalga geçiyorlar: "haydi olm seni mi beklicez." gibisinden. derken eren hafiften arkada kalıyor öndekiler sohbete dalmış tabi. birden bir gürültü geliyor arkadan. bizimkiler dönüp bakıyorlar ki ne görsünler? eren yere yığılmış sırtüstü yatıyor. hemen koşuyorlar yanına. gözleri kapalı belli ki bayılmış. ilk başta şaka yapıyor sanıyorlar. çünki yüzünde gülümsemeye benzer bir ifade var. hakanç alıyor eren'in elini yüzüne vurmaya başlıyor tokat biçiminde. bizimkiler şaka sandığı için: "olm kalk millet bakıyo lan." filan diyorlar. ama eren kalkmıyor. e tabi çevre halkı da toplanıyor yerde yatan olunca. teyzeler geliyor. yüzüne su filan vuruyorlar. bir tanesi: "yan yatırın dili boğazına kaçmasın." diyor. e tabi bizim gençlerin başına daha önce pek sık gelmemiş bu tür olaylar. o sırada hakanali ambulansı arıyor. yeri tarif ediyor. neyse eren uyanıyor. teyzelerden birisi: "noldu kuzum sana?" diyor en anaç ses tonuyla. "iyiyim ben bişey yok." gibisinden şeyler söylemeye çalışıyor eren. bunu dinlemeyen gençler ereni ambulansa yüklüyorlar. eren'in yanında hakanç ve mahir giderken; ömercan ve hakanali de eren'in babasına haber vermek üzere vakıflar genel müdürlüğüne gidiyorlar. haber veriyorlar. bu sırada ambulanstaki tayfa hastaneye ulaşıyor. hakanç hastanede resim filan çekiyor hatta. gençler işin dalgasında olduğuna göre pek de mühim bir şey yok. ana fikirse: o gün korkuttun lan bizi eren.


cryday

kes tıraşı!!

bugün başka bi berbere gittim. içerde saçımı istediğim gibi kesecek bi berber havası vardı.

bunu neden mi söylüyorum? çünkü herkeste mi böyle bilmiyorum ama hep saçımı tam olarak istediğim gibi kesebilecek kahraman bi berber aramışımdır.

aslında bazen suçu berberde değil de kendimde aradım. bu yüzden çocukluktan beri gittiğim mahallenin berberine farklı saç stilleri önermeye başlamıştım, tabi kendim için. bi keresinde saçımı normalde kestirdiğimden biraz daha uzun kestirmiştim. gerçi ben saçımı nasıl kestirirsem kesitireyim, çevreden eleştiri amaçlı "hiç kestirmemişsinki hala uzun oğlum" tarzı alaturka söylemler duyarım. gene öyle eleştiriler almıştım. ama o uzun saç bize yepyeni çelişkiler kazandırdı. mesela mahir ve ömercan'a "lan berbere kısa kes dedim böyle kesti, ben napıym" demem bu olayın başlangıcıdır. ardından mahir "kısa kes dersen böyle olur tabi" diyerek yarmıştı bizleri. ve bu espri yıllar yılı sürdü. burdaki çelişki berbere kısa kes derken berberin ne yada neler anlayabileceği sorunsalıydı. ya saçımı kesmeyi kısa sürdürecekti, yada gerçekten saçımı kısa kesecekti.

bu çelişkilere bir diğer örnekte geçtiğimiz aylarda yaşandı. mahir bi berber yanından geçerken "işte burda 10 numara var" dedi. "nerden biliyosun?" dedim. "geçen gün burda traş oldum ben" dedi. ardından belkide kendi içinde yaşadığı çelişkisini bana aktardı: "adama 10 numara saç yap dedim, saçımı 10 numaraya vurdu."
bu espri yaran çelişkilerime 2. örnektir.


işte tüm bu çelişkilerimle bugün yeni bi berbere gittim. aklımda bu sefer herhangi bi saç stili yoktu. belkide berbere "kafana göre kes abi ben sana güveniyorum" gibi samimi bişe söylicektim ve ardından sohbete başlıcaktık falan. ama sonlara doğru saçımı beğenmezsem içten içe küfredecektim, konuşkan berberin kendini muhabbete adamasını durduracaktım, sözünü kesecektim ve "kes tıraşı" diyecektim.

diyemedim.

ipilatform

peşinen not: bu aslında ön yazı gibi bişiy. yani ipilatform geniş bir konu ve kolay kolay ele alınması zor. nasıl bir şey olacağını bile kestirebilmek için uzun süren msn sohbetleri yapmak gerekli. şimdilik tadımlık bişiyler verelim. ana mönü daha sonra gelicek. sağlıcakla...

---------------------------TADIMLIK---------------------------------------------------------
memleketi kurtarıyorduk arada lisede biz. eksikleri görüyor, yaralara parmaklarımızı basmıyor adeta sokuyorduk. deşiyor, tartışıyor çözümler arıyorduk. sonunda bir yere varıyorduk ya da varamıyorduk bu bir şeyi değiştirmez. sadece zaman geçiyor muydu? evet geçiyordu.
---------------------------TADIMLIK---------------------------------------------------------


cryday

anadolu restaurant ve nargile tutkusu

fenc ruhu güruhu - nasıl da kafiye yaptım - doğum günlerini anadolu restaurantta kutlamayı ritüel edinmiş bi güruhtur. bunu belirterek başlıyorum söze.
aramızda lükse düşkün tayfa - ki bu tayfa mahir ve ömercan'dan başkası değildir -, eren, hakan ve ozan olarak mahir'in doğum gününü kutlamaktaydık.
eren'in ondan da verin ondan da verin tavrı yüzünden masadan 150 ytlye yakın hesap ödeyerek kalktık. bu en cool doğum günüydü kesinlikle. bu olayın ardından, nargile tutkumuz geldi gene. ama kimsede beş kuruş para kalmamıştı. bu durumda ozan'ın abaküs kafası çalışmıştı ve kuzeninden borç istemişti. kuzeninin vali göbeğinde olması ozan için hiçbi önem arzetmemekteydi. sonuçta o nargile orda bekliyordu ve nargile tutkunu gençler vardı kurtarması gereken.
demem o ki ozan gitti hiç üşenmeden parayı aldı geldi ve 2 nargile söylediler odeon kafenin loş ışıkları altında.
işte buydu nargile tutkusu. nargileyi seviyorduk sevgili okurlar. hala da seviyoruz.

whatever
take care

öfkeli kalabalık dönemi

11fenb dönemi. en arka sıralarda kıpırtılar var. üstten bakan birisi sadece kendi halinde bir toz bulutu görür. kamera yaklaştığındaysa bir grup gencin birarada oturma çabasına tanıklık edersiniz. mahir, ozan, hakanç, hakanali, eren, süleyman adlı bu gençler arasındaki bağı koparmak; onları sınıfın farklı köşelerine atarak mümkün değildi belki ama onlar yine de beraber oturdukları zaman oluşan sinerjiye aşıktılar biraz. sıralar birleşti, gençler oturdu ve öfkeli kalabalık vücut buldu.

biraz da yaşlarından olsa gerek asiydi bu gençler. kanları kaynıyordu ve tepkilerini gösterirken elleri korkak değildi. çekinmeden savuruyorlardı laflarını karşılarındakine. çekinmiyorlardı kim olursa olsun. neyse yine günlerden birinde sunum yapılmakta eğitim dersinde. sunum için slayt hazırlama görevi ozan'a verilmiş. tepkili, öfkeli ozan'ımız da slaytın girişi için bam margera'nın jackass'teki damgalanmış kıçını kullanmış. asi işte. ne yapsın. gariptir yaptığı bu hareket okuldaki sicili için ciddi bir tehdit olmasına rağmen hiçbir şekilde tepki almadı. gülündü geçildi sadece.

gençlerin yaptıkları bununla sınırlı değildi. o dönem o kadar sinirliydiler ki hatice hoca'nın bir dersinde kayış koptu. günlerden bir gündü. ama öyle bir gündü ki ozan saçma sapan bir deri ceket giyerek nasıl marjinal olunurun dibini görmüş, herkes güne üstünde bir yükle başlamıştı sankimse. ders hatice hocanındı ve en arka sırada malum güruh-öfkeli kalabalık- toplanmıştı. sanki birikmiş bir enerji vardı ve bu enerji eren kanalıyla boşalmaya başlıyordu sınıfa oluk oluk. tartışmaların alevlendiği bir ara eren: "delikanlıyız biz hocam delikanlı." dedi. hocanın: "hadi ordan delikanlılık bu mu delikanlı melikanlı değilsiniz siz." şeklinde karşılık vermesi, asi ama saygılı ruhun bir anda amuda kalkmasına neden olacak büyüklükte tersoydu bizim için. eren sırayı itti ve ozan'la ikisi kalktılar ayağa. "delikanlılık saça jöle vurup sivri burun ayakkabı giymekle olmaz hocam"-tabi bu sırada abdullah'a bakıyor- deyuuu deyuuu inletti sınıfı ve hocanını üstüne yürümeye başladılar ozanla ikisi. eren bu sözleri söylerken ozan da deri ceketli kalbini göstermekteydi aynı zamanda. hocayla karşı karşıya geldiklerinde ise eren'in dev cüssesi hatice hoca'nın minyon yapısıyla müthiş bir tezat oluşturmaktaydı.(oha coştum) neyse bu olay üzerine öfkeli kalabalık hatice hoca'ya uzuuuuuuuuuuuunnnca bir süre trip attı. sonradan araları düzelen bu iki oluşum adeta yekpare olmuşlardı. hatta mahir hocayla beraber sözlü notlarını bile vermişti. yani hakanali'nin ortalaması 75 düşecekken verilen sözlülerle beraber "5" olarak tabir edilen ve 85 puan ve üzerine denk gelen nota dönüşmüştü.

demem o ki öfkeli kalabalık dönemi ilginçti ve hatice hocayla da sınırlı değildi kanımca. hem etkisini de ilerleyen yıllarda sürdürecekti. belki bir süreliğine kaybolmuştu ama bu bir son değil aksine bir başlangıçtı...

(meraklandırıcı bir biçimde bitmeç)


cryday

yalancı çoban

bir ozan var. bir leyla hoca. şimdi ozan sakız çiğnerdi hep bazen. hoca çıkar o sakızı derdi. ozan da yalan söylerdi yalancı çoban gibi. derdi ki hocam bunlar dişlerimin tedavisi için lastik, isterseniz göstereyim. hoca yok derdi. sonra bir gün ozan cidden lastik çiğnedi ama ona kimse inanmadı, yalancı çoban misali...



(bu anlatımdaki olaylar gerçek olmakla birlikte, tüm anlatım bozuklukları bir deneme ve ironidir, kanmayınız.)

dersin adı coğrafya 2

coğrafya dersleri hep ayrı bir yer tutmuştur bizde. öyle böyle bir yer değil,
lise hayatımızda yaşadığımız en komik anıları içinde barındırdığı için baya önemli bir yer yani.
daha önce salya olayından bahsetmiştim. onun gibi nice komik olaylar yaşanmıştır coğrafya derslerinde. aslında bu okulda okuyan kime sorsanız komik bi coğrafya dersi anısı vardır. ama bizimkiler hepsinden daha komiktir, eminim.

coğrafya derslerinde hocanın en sevmediği öğrenci şüphesiz erendi. belki de sevip belli etmiyordu o kadarını bilemeyeceğim. ama sevmemekte bir hayli haklıydı aslında. dersin ortasında kalkıp erenle robo dans yaptığımızı, yere çömüp sıra gecesi yaptığımızı hatırlarım. onlara başka bir yazıda değiniriz. ama bunların hepsinin ötesinde yenionfenc günlerinde yaşanılan bir olay vardı..

günlerden cumartesi aylardan pazar. o gün klasik bir coğrafya dersi işlenme olasılığı yüksek gibi görünüyordu. yani başlangıç açısından normal bir coğrafya dersinden farkı yoktu. fakat ilerleyen dakikalarda nelerin olacağını kimse tahmin edemezdi tabi ki( lan film gibi konuştum ha sırf heycan olsun diye) (bknz: beklenti yaratmak)..

nese konuya gelelim. dersin sıradanlığını farketmiş bir eren vardı en arka sıralarda. kendisinden beklenileni yaptı, ayağa kalktı ve atağa geçti. hoca o anda marmara bölgesinin ikliminden bitki örtüsünden falan bahsediyordu. çanakkale'ye geldiği anda eren araya girdi;

-hocam sizi ve arkadaşlarımı çanakkale şehitleri adına 1 dakikalık saygı duruşu ve ardından istiklal marşına davet ediyorum.

bu laf üzerine mecburen de olsa gülüşmeler içinde hoca ve sınıf denileni yaptı. saygı duruşu ardından istiklal marşı da okundu.
bununla yetinmedi eren. yüzsüzlükte tavan yapıp "hocam şimdi de ruhlarına bir fatiha okuyalım"

onu da yaptık sayın fencruhu izleyicileri. eller açıldı fatiha okundu.

bunun da sonrasında çok doğal olarak aralara sıkıştırılan potansiyel küçük kahkahalar büyük kahkahalara dönüştü.

sonrasında ders işlendi mi hiç hatırlamıyorum. burdan bakınca işlenmemiş gibi duruyor. arşivlere bakmak lazım.


bay

leyla hoca

leyla hoca bir nta öğrencisi için feci şekilde bir kilometre taşı, sabır taşı, lületaşı falandır heralde. iki eli kanda olsa dahi mutlaka derse girebilmesi de belki de öğrencilerin onu en çok sevmesindeki etmenlerden birisi(!) 10. sınıfta; yani "kesinlikle sizleri seviyelerinize göre sınıflara koymadık, siz hatay'ın en seçkin öğrencilerisiniz" martavallarının döndüğü dönemde 10fenc'ye kolay sorulardan oluşan yazılılar yapmış bir hocadır da ayrıca. neyse bu 3 yıllık süreç içerisinde leyla hoca'yla bir çok macera yaşadık yaşattık. bunlardan en iyi hatırladığımız ise süleyman'a ait.

günlerden bir gündü yine. peki hangi gündü diyoruz ve cevabı yine ömercan'ın dilinden veriyoruz: "işte, işte onu kimse bilmiyor dostum..." neyse 11. sınıfın son dönemleriydi yani hemen hemen yaz gelmişti diyebiliriz. sanırsam leyla hoca konuları bitirmişti ve geçmişdekilerden tekrar yapacaktı fonksiyon falan. o ara ne olduysa oldu ve hoca sinirlendi ve: "dinlemek istemeyen varsa şimdi çıkıp gidebilir yok yazmayacağım." dedi. herkes birbirine bakmaya başladı. aslında hepimiz biliyorduk ki böyle bişeyi yapacak birisi varsa o da süleyman'dı. süleyman, defterini, kitabını ve kurşun kalemini alıp sınıfı terketti. zil çaldığında süleyman'a bakmak için çıktık ve onu kantinde sabah gazetesi okurken bulduk.(sabah gazetesi ayrıntısı önemli değil aslında burada sadece o güne ilişkin en net hatırladığım unsurlardan birisi diye belirttim) o günden sonra süleyman'ın derslere girip girmediğini ise kimse bilmiyor.

leyla hoca biraz da takıntılı mıydı neydi acaba? yani bir dönem eren'e "neden bilek çorap giyiyorsun?" şeklinde takması, ya da bir başkasına "neden kalemin arkasındaki silgiyi kullanıyosun?" demesi, hatta bir ara alkor gözkalemi kullanıyordu ve muhtemelen akşam silmeden yatmış ve sabah öyle gelmişti okula. hoca bunu görmüş ve ne olduğunu sormuştu. mahir ve ozan'ın eroinman şeklindeki tanımlamasına da inanmıştı gariptir. alkor ve leyla hoca her ne kadar iyi geçiniyorlar gibi görünse de içten içe bir çekememezlik vardı. hangi dişide yok ki azizim. neyse alkor saçına jöle sürmüştü bir defasında. leyla hoca sanki hayatında ilk kez jöle görmüşçesine: "aaa alkor saçına jöle sürmüşsün." gibi bir tepki vermişti. bunu üstüne alkor: "evet hocam ne var ki bunda?" demiş ve leyla hoca da patlatmıştı bombayı-lan bu tabiri kullanmayı hiç sevmiyom ben ama kullanmak zorundayım herkesten özür dilerim bomba patlatmak tabirini kullandığım için- "e jöle saç döküyormuş." aslında pek çok kişinin bildiği gerçeği seslendirmişti leyla hoca. ha ayrıca şimdi burada anlatınca komik olmadı belki ama yaşayınca çok komik oluyo lan.

aslında büyük bir ihtimalle leyla hoca'nın sorunu biraz dalgın olmasıydı. yani şöyle bişey var; bir gün yine leyla hoca matematik yazılısı yapıyor. muhtemelen çarşambadır çünkü hep çarşamba günleri yazılı yapardı. neyse kopya filan çekilmesin diye sınıfları bölüyor, bir bölümünü üst kata çıkarıyor, bir bölümünü aşşaa indiriyor filan. bizi de en üst kata çıkarmıştı. ozan öğretmen masasının yanında oturuyordu ben de onun arkasında. en kaba şekliyle şöyle bir oturma düzeni var yazılı sırasında: http://img121.yfrog.com/img121/9762/yenibitelemresmit.jpg şimdi buraya kadar her şey normal. leyla hoca'nın dalgınlığıyla ilgili yanıysa şöyle; cevap anahtarı öğretmen masasının üstünde ve açık. yanı ozanın 30 cm sağında yazılının cevapları var. e tabi bu da ona bir avantaj sağlamadı değil.

mahir'in yaşadığı olay daha da ilginç aslında. yani belki daha kısa ama ilginç gibi. 11fenb dönemiydi leyla hoca son sürat soru çözmekteydi yine. soruyu tahtaya yazmış çözümünü yapmaktaydı. tam o sırada mahir sınıftaki leyla adlı arkadaşımıza sanırsam biraz da yüksek bir sesle "leylaa" diye seslendi. sorunun çözümüne dalmış hoca da sanki gayet normal bir şeymiş gibi "efendim" diye cevap verdi. sonra ne mi oldu? mahir'le leyla hoca oldukça samimi oldular. artık birbirlerine isimleriyle hitap ediyorlar, gastenin okumadıklarını parçalarını birbirlerine veriyorlardı...
(yersen)

cryday

sınıfın gülü

fenc ruhuna sahip güruhta erdinç'in ayrı yeri yok değil. erdinç dedin mi akan sular durur. bu yadsınamaz bi gerçektir. bunu inkar edemeyiz.
gelgelelim erdinç - fenc ilişkileri her zaman belli bi seviyede devam etmiştir. yer yer yakınlaşmalar uzaklaşmalar olsa da o bizim için candır.
tabi fenc ruhu insanları gülmeyi sever. erdinç de istemeden de olsa güldürmeyi sever. dolayısıyla biz de erdinç'i sever.
hemen burdan erdinçle ilgili bikaç şakayı paylaşayım :

erdinç okulda çapkınlıklarıyla ünlüdür. gene o günlerden biriydi.
erdinç bu sefer kancayı x'e takmıştı.

aynı günlerde oğuz'un da bizim sınıfa gelmesiyle ilginç olaylar yaşanmaya başlandı.
ortak bi muhabbette birden lafa girip
"olm o degil de dün gece x'le beraberdik, acayip güzeldi" falan gibisinden laflar etmeye başladı. - e muzip çocuk -
o sırada olayı biraz daha arkadan gözlemleyenler erdinç'in muhabbet ortamına bakışını gördüler. orasını burda paylaşamadığım için çok üzgünüm okurlar.
herneyse...
daha sonra hakanali, hakan ve oğuz'un okulu tavaf etmeye başlamasıyla olaylar iyice çığrından çıktı. önce bu 3lünün arkasına takılan erdinç oğuz'un gizli bişeyler anlatıyomuş taklidi yapmaktaki ustalığından baya etkilenmiş olacak ki gizli gizli bunları dinlemeye çalışıyodu son gördüğümüzde...

başka bi olay
erdinç'in kendinden bi yaş büyük birine teklif etmesi ve kızın kabul etmemesi günleri...

muzip ikili hakanç ve eren'in erdinç'in derdini dinleme çabaları.
hakanç olabilecek en babacan tavrıyla erdinç'e şöyle dedi :

- erdinç anlat bize derdini. bize anlatmıcan da kime anlatıcan olm. hepimiz arkadaşız burda. teklif etmişin kızın birine kulağımıza geldi. ne cevap verdi ?

işte erdinç de geveledi bişeyler. bu sene öss varmış olmazmış o yüzden falan dedi. hakanç buna cevaben : - işte buraya çok gülmüşümdür -
"tamam bu sene olmazsa seneye olur olm" falan dedi.

daha sonra erdinç, eren, hakanç merdivenlerde oturmaya başladılar. hakan'ın şakayı biraz abartmasıyla erdinç biraz sıkılmış olacak ki :
" ya üf hakan ya tamam yeter " demeye başladı.
burda devreye giren eren yapabileceği en güzel paslamayı yaptı :
"olm niye böyle diyosun ki bizim de derdimiz oldugunda sana anlatacaz, bak mesela hakan anlatsın." dedi.

daha sonra hakan erdinç'in koluna girip "gel senle erkek erkeğe konuşalım" tavrıyla başladı anlatmaya : "gel sana marmaris anılarımı anlatayım erdinç"
daha sonra erdinç'e rus kızlar, marmaris ve milli olmak hakkında uzun bi nutuk çeken hakan 10 numara bi gülücük yerleştirdi gönüllere...

bi de telefon şakası olayı var tabii...
o günlerde murat dersanelerini şereflendirmekteydik. güfte sağolsun bizi kırmadı ve erdinç'i şakalamamız için bize yardımcı oldu.

- ya çok tatlısın yarın saat 12.30ta edem'de buluşalım mı?
erdinç'in verdiği cevap bizi gülmekten yerlere yatıracak kadar güzeldi :
- düşünmem lazım.

ve ertesi gün.
saat 1 civarı erdinç aramaya başlamıştı. daha sonra da "neden açmıyorsun" şeklinde mesajlar.
ertesi gün okulda olayın akıbetini öğrenmeye çalışırken erdinç'in :
"asıl ben sizi kandırdım olm" şeklindeki üstün görme ifadeleri bizi gülmekten az daha öldürebilirdi.

seni seviyoruz be erdinç. bu ergen şakalarını kime yapardık başka.

whatever
take care

fenc savaşları: suyunun suyu

her ne kadar fenc savaşları denince akla sınıftaki kızlar gelse de bir dönem feci bir abdullah patlaması yaşanmışlığı da vardı sınıfta. olaylar şöyle gelişti;

günlerden bir gündü yine. peki hangi gündü diyoruz ve cevabı ömercan'ın dilinden veriyoruz: "işte, işte onu kimse bilmiyor dostum..." neyse bir biyoloji dersinde 10fenc sınıfı biyoloji laboratuvarına inmişti. erken giden yerini kapmış, gruplaşma yaşayanlar tayfasıyla karşılıklı oturmuştu. ozan da sınıfa erken inmişti ve muhabbet etmekteydi. abdullah, o derse geç geldi ve ozan takılmaya başladı buna. "serseri yine geç geldi." gibisinden. ders içerisinde ozan uzattıkça uzattı ve abdullah ciddiye alıp sinirlenmeye başladı. derken hakanç malatya türküsü çalan yılbaşı donu fikrini ortaya attı. tenefüs zili çaldığında ozan'ın : "aha donu indirdi galiba." şeklinde espriyi uzatması da abdullah'ta kayışı koparan son hamle oldu. ozan'ı haklayacaktı sankim gibi. kafasına koymuştu. lakin şans ozan'ın yanındaydı çünkü hoca sınıftan çıkmamıştı tenefüste. bir ders daha güvendeydi. diğer ders bittiğinde ise ozan dönemin müdür yardımcısı -hep böyle bişeyler yazmak istemişimdir lan- vahdettin hocanın yanına gitmişti. işini bitirip kapıdan çıkığında karşısında kabusunu gördü. neyse ki mahir ve ömercan zamanında orada oldular ve imdadına yetiştiler.

bu burada bitti sanıyorsanız yanılmayın değerli okurlar. sonraki dönemlerde de abdullah la çeşitli sürtüşmeler yaşandı. 11fenb döneminde hakanç la yaka paça birbirlerine girmeleri ve " hadi lan pezemenk" repliği ve tam ozan'ın üstüne yürüyecekken karşısına çıkan 5 kişiyi görüp geri dönmesi olayı biraz daha sıradanlıktan çıkarıp dramıkomeditrajik bir hale getiriyor. şaka lan dramıkomeditrajik neymiş bildiğin gözümüz yırtılmıştı gülmekten.


cryday

fenc savaşları genel özet

fenc ruhuna sahip insan, hocalarına karşı saygısız değildir ve kavga karşıtıdır. bunu belirtmek gerek. her ne kadar adımız ufak tefek kavgalara karıştıysa da sorunları kavgayla çözmek mizacımıza aykırıdır birazcık. cidden. herneyse...
10fenc dönemi aslına bakarsanız bizim dışımızda olmasına rağmen sancılı dönemdi. aybala hoca'nın deyimiyle sınıfta kopukluk vardı. bizce de öyleydi. mesela kendimiz dışında sınıfın diğer elemanlarıyla vakit geçirebileceğimiz tek aktivite olan geleneksel sınıf pikniği bile yoktu o sene. sadece bizim unutulmaz samandağ olayı vardı. ona ayrı bi zaman değiniriz:)
o dönemi yaşayanlar bilir, 10fenc zaten umutsuz vakaydı, 10fenb hocalara yalakalık yapmakla meşguldu, 10fena zaten bilindiği gibiydi işte. fenclilerden bazıları hocaların bize kolay diğer sınıflara zor soru sormasını gurur meselesi yapardı. fenc ruhu taşımayanlar işte. herneyse nerden geldik bu konuya. demem o ki, sınıftaki kızlar da ikiye bölünmüş durumdaydı, bi tarafta esengül ve tayfası diğer tarafta hazel ve tayfası. bu gençler sık sık kendi aralarında atışırlardı. fenc ruhu taşıyanlar gülerdik çoğunlukla. bak aklıma geldi güldüm gene.
en büyük zevkimiz bu arkadaşlarla röportaj yapmaktı. hatırlarım bi gün fizik laboratuarındayız (bi gün yılmaz hocalarla lokaldeyiz gibi oldu) ben ve hakanç özdenle röportaj yapmaktaydık. özden başladı saydırmaya :
- onlardan mı korkacaz onlardan korkan onlar gibi olsun.
hakanç burda bir magazin muhabiri gibi davranmakla meşguldu. bir an yüzünde bugünlerde wipe out'u sunan bonus kafalı tamer'in ifadesini görmedim değil. ve malum cümleyi söyledi :

- özden verdi veriştirdi.

- şalkjsfklsdjfklsdjfklshgjlskfghlfsjgkldsfjşlasdkflsdkişfs şeklinde güldüğüm anlardan biri daha bu.

bu atışmalarla alakalı bi olay daha var aslında,
gene bunlar tenefüste atışmaya başlamışlardı. sınıfa girdiğimizde arkadaşlar kaptırmışlar gidiyolardı baya. o an örnek öğrenciliğim tuttu :

- arkadaşlar sakin olun hoca gelicek şimdi, istirham ederim. (istirham ederim dememiştim tabi ki ama deseymişim güzel olurmuş.)

yıldızın cevabıyla bu tatlı rüyadan uyandım :
- sen sus bi dakka be gerizekalııı...

insan olmak yetmez yetmiyor zaten superman superman olmak lazım bazen.

whatever
take care

küçük bi sorun

bilirsiniz, en arka sıra muhabbetleri falan.
gene sıradan günlerden biriydi - o an gelene kadar -
ahmet hoca sınıfa girdi. böyle bi tuhaflık, bi tedirginlik falan. hocamız olmasa "gel otur hele bi soluklan yeğenim" derdim. herneyse... bişeyler gevelemeye başladı :
- çocuklar, ııı bi sorunum var ama sizle paylaşsam mı paylaşmasam mı bilmiyorum.

işte o an tüm dikkatim mahir'e çevrildi. yan yana oturmaktaydık ve mahir'in bu lafın ardından bişeyler demeye ihtiyacı olduğunu kesinlikle biliyordum. beklediğim şeyi kulağıma fısıldadı :

- bununki kalkmıyo galiba.

- lasjdfklsjgfkjlshgflsfjgskljfkldsfjkldsjfskldfjskldfj şeklinde güldüğüm andır.

whatever
take care