fenc ruhu güruhu - nasıl da kafiye yaptım - doğum günlerini anadolu restaurantta kutlamayı ritüel edinmiş bi güruhtur. bunu belirterek başlıyorum söze.
aramızda lükse düşkün tayfa - ki bu tayfa mahir ve ömercan'dan başkası değildir -, eren, hakan ve ozan olarak mahir'in doğum gününü kutlamaktaydık.
eren'in ondan da verin ondan da verin tavrı yüzünden masadan 150 ytlye yakın hesap ödeyerek kalktık. bu en cool doğum günüydü kesinlikle. bu olayın ardından, nargile tutkumuz geldi gene. ama kimsede beş kuruş para kalmamıştı. bu durumda ozan'ın abaküs kafası çalışmıştı ve kuzeninden borç istemişti. kuzeninin vali göbeğinde olması ozan için hiçbi önem arzetmemekteydi. sonuçta o nargile orda bekliyordu ve nargile tutkunu gençler vardı kurtarması gereken.
demem o ki ozan gitti hiç üşenmeden parayı aldı geldi ve 2 nargile söylediler odeon kafenin loş ışıkları altında.
işte buydu nargile tutkusu. nargileyi seviyorduk sevgili okurlar. hala da seviyoruz.
whatever
take care
29 Aralık 2009 Salı
öfkeli kalabalık dönemi
11fenb dönemi. en arka sıralarda kıpırtılar var. üstten bakan birisi sadece kendi halinde bir toz bulutu görür. kamera yaklaştığındaysa bir grup gencin birarada oturma çabasına tanıklık edersiniz. mahir, ozan, hakanç, hakanali, eren, süleyman adlı bu gençler arasındaki bağı koparmak; onları sınıfın farklı köşelerine atarak mümkün değildi belki ama onlar yine de beraber oturdukları zaman oluşan sinerjiye aşıktılar biraz. sıralar birleşti, gençler oturdu ve öfkeli kalabalık vücut buldu.
biraz da yaşlarından olsa gerek asiydi bu gençler. kanları kaynıyordu ve tepkilerini gösterirken elleri korkak değildi. çekinmeden savuruyorlardı laflarını karşılarındakine. çekinmiyorlardı kim olursa olsun. neyse yine günlerden birinde sunum yapılmakta eğitim dersinde. sunum için slayt hazırlama görevi ozan'a verilmiş. tepkili, öfkeli ozan'ımız da slaytın girişi için bam margera'nın jackass'teki damgalanmış kıçını kullanmış. asi işte. ne yapsın. gariptir yaptığı bu hareket okuldaki sicili için ciddi bir tehdit olmasına rağmen hiçbir şekilde tepki almadı. gülündü geçildi sadece.
gençlerin yaptıkları bununla sınırlı değildi. o dönem o kadar sinirliydiler ki hatice hoca'nın bir dersinde kayış koptu. günlerden bir gündü. ama öyle bir gündü ki ozan saçma sapan bir deri ceket giyerek nasıl marjinal olunurun dibini görmüş, herkes güne üstünde bir yükle başlamıştı sankimse. ders hatice hocanındı ve en arka sırada malum güruh-öfkeli kalabalık- toplanmıştı. sanki birikmiş bir enerji vardı ve bu enerji eren kanalıyla boşalmaya başlıyordu sınıfa oluk oluk. tartışmaların alevlendiği bir ara eren: "delikanlıyız biz hocam delikanlı." dedi. hocanın: "hadi ordan delikanlılık bu mu delikanlı melikanlı değilsiniz siz." şeklinde karşılık vermesi, asi ama saygılı ruhun bir anda amuda kalkmasına neden olacak büyüklükte tersoydu bizim için. eren sırayı itti ve ozan'la ikisi kalktılar ayağa. "delikanlılık saça jöle vurup sivri burun ayakkabı giymekle olmaz hocam"-tabi bu sırada abdullah'a bakıyor- deyuuu deyuuu inletti sınıfı ve hocanını üstüne yürümeye başladılar ozanla ikisi. eren bu sözleri söylerken ozan da deri ceketli kalbini göstermekteydi aynı zamanda. hocayla karşı karşıya geldiklerinde ise eren'in dev cüssesi hatice hoca'nın minyon yapısıyla müthiş bir tezat oluşturmaktaydı.(oha coştum) neyse bu olay üzerine öfkeli kalabalık hatice hoca'ya uzuuuuuuuuuuuunnnca bir süre trip attı. sonradan araları düzelen bu iki oluşum adeta yekpare olmuşlardı. hatta mahir hocayla beraber sözlü notlarını bile vermişti. yani hakanali'nin ortalaması 75 düşecekken verilen sözlülerle beraber "5" olarak tabir edilen ve 85 puan ve üzerine denk gelen nota dönüşmüştü.
demem o ki öfkeli kalabalık dönemi ilginçti ve hatice hocayla da sınırlı değildi kanımca. hem etkisini de ilerleyen yıllarda sürdürecekti. belki bir süreliğine kaybolmuştu ama bu bir son değil aksine bir başlangıçtı...
(meraklandırıcı bir biçimde bitmeç)
cryday
biraz da yaşlarından olsa gerek asiydi bu gençler. kanları kaynıyordu ve tepkilerini gösterirken elleri korkak değildi. çekinmeden savuruyorlardı laflarını karşılarındakine. çekinmiyorlardı kim olursa olsun. neyse yine günlerden birinde sunum yapılmakta eğitim dersinde. sunum için slayt hazırlama görevi ozan'a verilmiş. tepkili, öfkeli ozan'ımız da slaytın girişi için bam margera'nın jackass'teki damgalanmış kıçını kullanmış. asi işte. ne yapsın. gariptir yaptığı bu hareket okuldaki sicili için ciddi bir tehdit olmasına rağmen hiçbir şekilde tepki almadı. gülündü geçildi sadece.
gençlerin yaptıkları bununla sınırlı değildi. o dönem o kadar sinirliydiler ki hatice hoca'nın bir dersinde kayış koptu. günlerden bir gündü. ama öyle bir gündü ki ozan saçma sapan bir deri ceket giyerek nasıl marjinal olunurun dibini görmüş, herkes güne üstünde bir yükle başlamıştı sankimse. ders hatice hocanındı ve en arka sırada malum güruh-öfkeli kalabalık- toplanmıştı. sanki birikmiş bir enerji vardı ve bu enerji eren kanalıyla boşalmaya başlıyordu sınıfa oluk oluk. tartışmaların alevlendiği bir ara eren: "delikanlıyız biz hocam delikanlı." dedi. hocanın: "hadi ordan delikanlılık bu mu delikanlı melikanlı değilsiniz siz." şeklinde karşılık vermesi, asi ama saygılı ruhun bir anda amuda kalkmasına neden olacak büyüklükte tersoydu bizim için. eren sırayı itti ve ozan'la ikisi kalktılar ayağa. "delikanlılık saça jöle vurup sivri burun ayakkabı giymekle olmaz hocam"-tabi bu sırada abdullah'a bakıyor- deyuuu deyuuu inletti sınıfı ve hocanını üstüne yürümeye başladılar ozanla ikisi. eren bu sözleri söylerken ozan da deri ceketli kalbini göstermekteydi aynı zamanda. hocayla karşı karşıya geldiklerinde ise eren'in dev cüssesi hatice hoca'nın minyon yapısıyla müthiş bir tezat oluşturmaktaydı.(oha coştum) neyse bu olay üzerine öfkeli kalabalık hatice hoca'ya uzuuuuuuuuuuuunnnca bir süre trip attı. sonradan araları düzelen bu iki oluşum adeta yekpare olmuşlardı. hatta mahir hocayla beraber sözlü notlarını bile vermişti. yani hakanali'nin ortalaması 75 düşecekken verilen sözlülerle beraber "5" olarak tabir edilen ve 85 puan ve üzerine denk gelen nota dönüşmüştü.
demem o ki öfkeli kalabalık dönemi ilginçti ve hatice hocayla da sınırlı değildi kanımca. hem etkisini de ilerleyen yıllarda sürdürecekti. belki bir süreliğine kaybolmuştu ama bu bir son değil aksine bir başlangıçtı...
(meraklandırıcı bir biçimde bitmeç)
cryday
yalancı çoban
bir ozan var. bir leyla hoca. şimdi ozan sakız çiğnerdi hep bazen. hoca çıkar o sakızı derdi. ozan da yalan söylerdi yalancı çoban gibi. derdi ki hocam bunlar dişlerimin tedavisi için lastik, isterseniz göstereyim. hoca yok derdi. sonra bir gün ozan cidden lastik çiğnedi ama ona kimse inanmadı, yalancı çoban misali...
(bu anlatımdaki olaylar gerçek olmakla birlikte, tüm anlatım bozuklukları bir deneme ve ironidir, kanmayınız.)
(bu anlatımdaki olaylar gerçek olmakla birlikte, tüm anlatım bozuklukları bir deneme ve ironidir, kanmayınız.)
dersin adı coğrafya 2
coğrafya dersleri hep ayrı bir yer tutmuştur bizde. öyle böyle bir yer değil,
lise hayatımızda yaşadığımız en komik anıları içinde barındırdığı için baya önemli bir yer yani.
daha önce salya olayından bahsetmiştim. onun gibi nice komik olaylar yaşanmıştır coğrafya derslerinde. aslında bu okulda okuyan kime sorsanız komik bi coğrafya dersi anısı vardır. ama bizimkiler hepsinden daha komiktir, eminim.
coğrafya derslerinde hocanın en sevmediği öğrenci şüphesiz erendi. belki de sevip belli etmiyordu o kadarını bilemeyeceğim. ama sevmemekte bir hayli haklıydı aslında. dersin ortasında kalkıp erenle robo dans yaptığımızı, yere çömüp sıra gecesi yaptığımızı hatırlarım. onlara başka bir yazıda değiniriz. ama bunların hepsinin ötesinde yenionfenc günlerinde yaşanılan bir olay vardı..
günlerden cumartesi aylardan pazar. o gün klasik bir coğrafya dersi işlenme olasılığı yüksek gibi görünüyordu. yani başlangıç açısından normal bir coğrafya dersinden farkı yoktu. fakat ilerleyen dakikalarda nelerin olacağını kimse tahmin edemezdi tabi ki( lan film gibi konuştum ha sırf heycan olsun diye) (bknz: beklenti yaratmak)..
nese konuya gelelim. dersin sıradanlığını farketmiş bir eren vardı en arka sıralarda. kendisinden beklenileni yaptı, ayağa kalktı ve atağa geçti. hoca o anda marmara bölgesinin ikliminden bitki örtüsünden falan bahsediyordu. çanakkale'ye geldiği anda eren araya girdi;
-hocam sizi ve arkadaşlarımı çanakkale şehitleri adına 1 dakikalık saygı duruşu ve ardından istiklal marşına davet ediyorum.
bu laf üzerine mecburen de olsa gülüşmeler içinde hoca ve sınıf denileni yaptı. saygı duruşu ardından istiklal marşı da okundu.
bununla yetinmedi eren. yüzsüzlükte tavan yapıp "hocam şimdi de ruhlarına bir fatiha okuyalım"
onu da yaptık sayın fencruhu izleyicileri. eller açıldı fatiha okundu.
bunun da sonrasında çok doğal olarak aralara sıkıştırılan potansiyel küçük kahkahalar büyük kahkahalara dönüştü.
sonrasında ders işlendi mi hiç hatırlamıyorum. burdan bakınca işlenmemiş gibi duruyor. arşivlere bakmak lazım.
bay
lise hayatımızda yaşadığımız en komik anıları içinde barındırdığı için baya önemli bir yer yani.
daha önce salya olayından bahsetmiştim. onun gibi nice komik olaylar yaşanmıştır coğrafya derslerinde. aslında bu okulda okuyan kime sorsanız komik bi coğrafya dersi anısı vardır. ama bizimkiler hepsinden daha komiktir, eminim.
coğrafya derslerinde hocanın en sevmediği öğrenci şüphesiz erendi. belki de sevip belli etmiyordu o kadarını bilemeyeceğim. ama sevmemekte bir hayli haklıydı aslında. dersin ortasında kalkıp erenle robo dans yaptığımızı, yere çömüp sıra gecesi yaptığımızı hatırlarım. onlara başka bir yazıda değiniriz. ama bunların hepsinin ötesinde yenionfenc günlerinde yaşanılan bir olay vardı..
günlerden cumartesi aylardan pazar. o gün klasik bir coğrafya dersi işlenme olasılığı yüksek gibi görünüyordu. yani başlangıç açısından normal bir coğrafya dersinden farkı yoktu. fakat ilerleyen dakikalarda nelerin olacağını kimse tahmin edemezdi tabi ki( lan film gibi konuştum ha sırf heycan olsun diye) (bknz: beklenti yaratmak)..
nese konuya gelelim. dersin sıradanlığını farketmiş bir eren vardı en arka sıralarda. kendisinden beklenileni yaptı, ayağa kalktı ve atağa geçti. hoca o anda marmara bölgesinin ikliminden bitki örtüsünden falan bahsediyordu. çanakkale'ye geldiği anda eren araya girdi;
-hocam sizi ve arkadaşlarımı çanakkale şehitleri adına 1 dakikalık saygı duruşu ve ardından istiklal marşına davet ediyorum.
bu laf üzerine mecburen de olsa gülüşmeler içinde hoca ve sınıf denileni yaptı. saygı duruşu ardından istiklal marşı da okundu.
bununla yetinmedi eren. yüzsüzlükte tavan yapıp "hocam şimdi de ruhlarına bir fatiha okuyalım"
onu da yaptık sayın fencruhu izleyicileri. eller açıldı fatiha okundu.
bunun da sonrasında çok doğal olarak aralara sıkıştırılan potansiyel küçük kahkahalar büyük kahkahalara dönüştü.
sonrasında ders işlendi mi hiç hatırlamıyorum. burdan bakınca işlenmemiş gibi duruyor. arşivlere bakmak lazım.
bay
leyla hoca
leyla hoca bir nta öğrencisi için feci şekilde bir kilometre taşı, sabır taşı, lületaşı falandır heralde. iki eli kanda olsa dahi mutlaka derse girebilmesi de belki de öğrencilerin onu en çok sevmesindeki etmenlerden birisi(!) 10. sınıfta; yani "kesinlikle sizleri seviyelerinize göre sınıflara koymadık, siz hatay'ın en seçkin öğrencilerisiniz" martavallarının döndüğü dönemde 10fenc'ye kolay sorulardan oluşan yazılılar yapmış bir hocadır da ayrıca. neyse bu 3 yıllık süreç içerisinde leyla hoca'yla bir çok macera yaşadık yaşattık. bunlardan en iyi hatırladığımız ise süleyman'a ait.
günlerden bir gündü yine. peki hangi gündü diyoruz ve cevabı yine ömercan'ın dilinden veriyoruz: "işte, işte onu kimse bilmiyor dostum..." neyse 11. sınıfın son dönemleriydi yani hemen hemen yaz gelmişti diyebiliriz. sanırsam leyla hoca konuları bitirmişti ve geçmişdekilerden tekrar yapacaktı fonksiyon falan. o ara ne olduysa oldu ve hoca sinirlendi ve: "dinlemek istemeyen varsa şimdi çıkıp gidebilir yok yazmayacağım." dedi. herkes birbirine bakmaya başladı. aslında hepimiz biliyorduk ki böyle bişeyi yapacak birisi varsa o da süleyman'dı. süleyman, defterini, kitabını ve kurşun kalemini alıp sınıfı terketti. zil çaldığında süleyman'a bakmak için çıktık ve onu kantinde sabah gazetesi okurken bulduk.(sabah gazetesi ayrıntısı önemli değil aslında burada sadece o güne ilişkin en net hatırladığım unsurlardan birisi diye belirttim) o günden sonra süleyman'ın derslere girip girmediğini ise kimse bilmiyor.
leyla hoca biraz da takıntılı mıydı neydi acaba? yani bir dönem eren'e "neden bilek çorap giyiyorsun?" şeklinde takması, ya da bir başkasına "neden kalemin arkasındaki silgiyi kullanıyosun?" demesi, hatta bir ara alkor gözkalemi kullanıyordu ve muhtemelen akşam silmeden yatmış ve sabah öyle gelmişti okula. hoca bunu görmüş ve ne olduğunu sormuştu. mahir ve ozan'ın eroinman şeklindeki tanımlamasına da inanmıştı gariptir. alkor ve leyla hoca her ne kadar iyi geçiniyorlar gibi görünse de içten içe bir çekememezlik vardı. hangi dişide yok ki azizim. neyse alkor saçına jöle sürmüştü bir defasında. leyla hoca sanki hayatında ilk kez jöle görmüşçesine: "aaa alkor saçına jöle sürmüşsün." gibi bir tepki vermişti. bunu üstüne alkor: "evet hocam ne var ki bunda?" demiş ve leyla hoca da patlatmıştı bombayı-lan bu tabiri kullanmayı hiç sevmiyom ben ama kullanmak zorundayım herkesten özür dilerim bomba patlatmak tabirini kullandığım için- "e jöle saç döküyormuş." aslında pek çok kişinin bildiği gerçeği seslendirmişti leyla hoca. ha ayrıca şimdi burada anlatınca komik olmadı belki ama yaşayınca çok komik oluyo lan.
aslında büyük bir ihtimalle leyla hoca'nın sorunu biraz dalgın olmasıydı. yani şöyle bişey var; bir gün yine leyla hoca matematik yazılısı yapıyor. muhtemelen çarşambadır çünkü hep çarşamba günleri yazılı yapardı. neyse kopya filan çekilmesin diye sınıfları bölüyor, bir bölümünü üst kata çıkarıyor, bir bölümünü aşşaa indiriyor filan. bizi de en üst kata çıkarmıştı. ozan öğretmen masasının yanında oturuyordu ben de onun arkasında. en kaba şekliyle şöyle bir oturma düzeni var yazılı sırasında: http://img121.yfrog.com/img121/9762/yenibitelemresmit.jpg şimdi buraya kadar her şey normal. leyla hoca'nın dalgınlığıyla ilgili yanıysa şöyle; cevap anahtarı öğretmen masasının üstünde ve açık. yanı ozanın 30 cm sağında yazılının cevapları var. e tabi bu da ona bir avantaj sağlamadı değil.
mahir'in yaşadığı olay daha da ilginç aslında. yani belki daha kısa ama ilginç gibi. 11fenb dönemiydi leyla hoca son sürat soru çözmekteydi yine. soruyu tahtaya yazmış çözümünü yapmaktaydı. tam o sırada mahir sınıftaki leyla adlı arkadaşımıza sanırsam biraz da yüksek bir sesle "leylaa" diye seslendi. sorunun çözümüne dalmış hoca da sanki gayet normal bir şeymiş gibi "efendim" diye cevap verdi. sonra ne mi oldu? mahir'le leyla hoca oldukça samimi oldular. artık birbirlerine isimleriyle hitap ediyorlar, gastenin okumadıklarını parçalarını birbirlerine veriyorlardı...
(yersen)
günlerden bir gündü yine. peki hangi gündü diyoruz ve cevabı yine ömercan'ın dilinden veriyoruz: "işte, işte onu kimse bilmiyor dostum..." neyse 11. sınıfın son dönemleriydi yani hemen hemen yaz gelmişti diyebiliriz. sanırsam leyla hoca konuları bitirmişti ve geçmişdekilerden tekrar yapacaktı fonksiyon falan. o ara ne olduysa oldu ve hoca sinirlendi ve: "dinlemek istemeyen varsa şimdi çıkıp gidebilir yok yazmayacağım." dedi. herkes birbirine bakmaya başladı. aslında hepimiz biliyorduk ki böyle bişeyi yapacak birisi varsa o da süleyman'dı. süleyman, defterini, kitabını ve kurşun kalemini alıp sınıfı terketti. zil çaldığında süleyman'a bakmak için çıktık ve onu kantinde sabah gazetesi okurken bulduk.(sabah gazetesi ayrıntısı önemli değil aslında burada sadece o güne ilişkin en net hatırladığım unsurlardan birisi diye belirttim) o günden sonra süleyman'ın derslere girip girmediğini ise kimse bilmiyor.
leyla hoca biraz da takıntılı mıydı neydi acaba? yani bir dönem eren'e "neden bilek çorap giyiyorsun?" şeklinde takması, ya da bir başkasına "neden kalemin arkasındaki silgiyi kullanıyosun?" demesi, hatta bir ara alkor gözkalemi kullanıyordu ve muhtemelen akşam silmeden yatmış ve sabah öyle gelmişti okula. hoca bunu görmüş ve ne olduğunu sormuştu. mahir ve ozan'ın eroinman şeklindeki tanımlamasına da inanmıştı gariptir. alkor ve leyla hoca her ne kadar iyi geçiniyorlar gibi görünse de içten içe bir çekememezlik vardı. hangi dişide yok ki azizim. neyse alkor saçına jöle sürmüştü bir defasında. leyla hoca sanki hayatında ilk kez jöle görmüşçesine: "aaa alkor saçına jöle sürmüşsün." gibi bir tepki vermişti. bunu üstüne alkor: "evet hocam ne var ki bunda?" demiş ve leyla hoca da patlatmıştı bombayı-lan bu tabiri kullanmayı hiç sevmiyom ben ama kullanmak zorundayım herkesten özür dilerim bomba patlatmak tabirini kullandığım için- "e jöle saç döküyormuş." aslında pek çok kişinin bildiği gerçeği seslendirmişti leyla hoca. ha ayrıca şimdi burada anlatınca komik olmadı belki ama yaşayınca çok komik oluyo lan.
aslında büyük bir ihtimalle leyla hoca'nın sorunu biraz dalgın olmasıydı. yani şöyle bişey var; bir gün yine leyla hoca matematik yazılısı yapıyor. muhtemelen çarşambadır çünkü hep çarşamba günleri yazılı yapardı. neyse kopya filan çekilmesin diye sınıfları bölüyor, bir bölümünü üst kata çıkarıyor, bir bölümünü aşşaa indiriyor filan. bizi de en üst kata çıkarmıştı. ozan öğretmen masasının yanında oturuyordu ben de onun arkasında. en kaba şekliyle şöyle bir oturma düzeni var yazılı sırasında: http://img121.yfrog.com/img121/9762/yenibitelemresmit.jpg şimdi buraya kadar her şey normal. leyla hoca'nın dalgınlığıyla ilgili yanıysa şöyle; cevap anahtarı öğretmen masasının üstünde ve açık. yanı ozanın 30 cm sağında yazılının cevapları var. e tabi bu da ona bir avantaj sağlamadı değil.
mahir'in yaşadığı olay daha da ilginç aslında. yani belki daha kısa ama ilginç gibi. 11fenb dönemiydi leyla hoca son sürat soru çözmekteydi yine. soruyu tahtaya yazmış çözümünü yapmaktaydı. tam o sırada mahir sınıftaki leyla adlı arkadaşımıza sanırsam biraz da yüksek bir sesle "leylaa" diye seslendi. sorunun çözümüne dalmış hoca da sanki gayet normal bir şeymiş gibi "efendim" diye cevap verdi. sonra ne mi oldu? mahir'le leyla hoca oldukça samimi oldular. artık birbirlerine isimleriyle hitap ediyorlar, gastenin okumadıklarını parçalarını birbirlerine veriyorlardı...
(yersen)
cryday
sınıfın gülü
fenc ruhuna sahip güruhta erdinç'in ayrı yeri yok değil. erdinç dedin mi akan sular durur. bu yadsınamaz bi gerçektir. bunu inkar edemeyiz.
gelgelelim erdinç - fenc ilişkileri her zaman belli bi seviyede devam etmiştir. yer yer yakınlaşmalar uzaklaşmalar olsa da o bizim için candır.
tabi fenc ruhu insanları gülmeyi sever. erdinç de istemeden de olsa güldürmeyi sever. dolayısıyla biz de erdinç'i sever.
hemen burdan erdinçle ilgili bikaç şakayı paylaşayım :
erdinç okulda çapkınlıklarıyla ünlüdür. gene o günlerden biriydi.
erdinç bu sefer kancayı x'e takmıştı.
aynı günlerde oğuz'un da bizim sınıfa gelmesiyle ilginç olaylar yaşanmaya başlandı.
ortak bi muhabbette birden lafa girip
"olm o degil de dün gece x'le beraberdik, acayip güzeldi" falan gibisinden laflar etmeye başladı. - e muzip çocuk -
o sırada olayı biraz daha arkadan gözlemleyenler erdinç'in muhabbet ortamına bakışını gördüler. orasını burda paylaşamadığım için çok üzgünüm okurlar.
herneyse...
daha sonra hakanali, hakan ve oğuz'un okulu tavaf etmeye başlamasıyla olaylar iyice çığrından çıktı. önce bu 3lünün arkasına takılan erdinç oğuz'un gizli bişeyler anlatıyomuş taklidi yapmaktaki ustalığından baya etkilenmiş olacak ki gizli gizli bunları dinlemeye çalışıyodu son gördüğümüzde...
başka bi olay
erdinç'in kendinden bi yaş büyük birine teklif etmesi ve kızın kabul etmemesi günleri...
muzip ikili hakanç ve eren'in erdinç'in derdini dinleme çabaları.
hakanç olabilecek en babacan tavrıyla erdinç'e şöyle dedi :
- erdinç anlat bize derdini. bize anlatmıcan da kime anlatıcan olm. hepimiz arkadaşız burda. teklif etmişin kızın birine kulağımıza geldi. ne cevap verdi ?
işte erdinç de geveledi bişeyler. bu sene öss varmış olmazmış o yüzden falan dedi. hakanç buna cevaben : - işte buraya çok gülmüşümdür -
"tamam bu sene olmazsa seneye olur olm" falan dedi.
daha sonra erdinç, eren, hakanç merdivenlerde oturmaya başladılar. hakan'ın şakayı biraz abartmasıyla erdinç biraz sıkılmış olacak ki :
" ya üf hakan ya tamam yeter " demeye başladı.
burda devreye giren eren yapabileceği en güzel paslamayı yaptı :
"olm niye böyle diyosun ki bizim de derdimiz oldugunda sana anlatacaz, bak mesela hakan anlatsın." dedi.
daha sonra hakan erdinç'in koluna girip "gel senle erkek erkeğe konuşalım" tavrıyla başladı anlatmaya : "gel sana marmaris anılarımı anlatayım erdinç"
daha sonra erdinç'e rus kızlar, marmaris ve milli olmak hakkında uzun bi nutuk çeken hakan 10 numara bi gülücük yerleştirdi gönüllere...
bi de telefon şakası olayı var tabii...
o günlerde murat dersanelerini şereflendirmekteydik. güfte sağolsun bizi kırmadı ve erdinç'i şakalamamız için bize yardımcı oldu.
- ya çok tatlısın yarın saat 12.30ta edem'de buluşalım mı?
erdinç'in verdiği cevap bizi gülmekten yerlere yatıracak kadar güzeldi :
- düşünmem lazım.
ve ertesi gün.
saat 1 civarı erdinç aramaya başlamıştı. daha sonra da "neden açmıyorsun" şeklinde mesajlar.
ertesi gün okulda olayın akıbetini öğrenmeye çalışırken erdinç'in :
"asıl ben sizi kandırdım olm" şeklindeki üstün görme ifadeleri bizi gülmekten az daha öldürebilirdi.
seni seviyoruz be erdinç. bu ergen şakalarını kime yapardık başka.
whatever
take care
gelgelelim erdinç - fenc ilişkileri her zaman belli bi seviyede devam etmiştir. yer yer yakınlaşmalar uzaklaşmalar olsa da o bizim için candır.
tabi fenc ruhu insanları gülmeyi sever. erdinç de istemeden de olsa güldürmeyi sever. dolayısıyla biz de erdinç'i sever.
hemen burdan erdinçle ilgili bikaç şakayı paylaşayım :
erdinç okulda çapkınlıklarıyla ünlüdür. gene o günlerden biriydi.
erdinç bu sefer kancayı x'e takmıştı.
aynı günlerde oğuz'un da bizim sınıfa gelmesiyle ilginç olaylar yaşanmaya başlandı.
ortak bi muhabbette birden lafa girip
"olm o degil de dün gece x'le beraberdik, acayip güzeldi" falan gibisinden laflar etmeye başladı. - e muzip çocuk -
o sırada olayı biraz daha arkadan gözlemleyenler erdinç'in muhabbet ortamına bakışını gördüler. orasını burda paylaşamadığım için çok üzgünüm okurlar.
herneyse...
daha sonra hakanali, hakan ve oğuz'un okulu tavaf etmeye başlamasıyla olaylar iyice çığrından çıktı. önce bu 3lünün arkasına takılan erdinç oğuz'un gizli bişeyler anlatıyomuş taklidi yapmaktaki ustalığından baya etkilenmiş olacak ki gizli gizli bunları dinlemeye çalışıyodu son gördüğümüzde...
başka bi olay
erdinç'in kendinden bi yaş büyük birine teklif etmesi ve kızın kabul etmemesi günleri...
muzip ikili hakanç ve eren'in erdinç'in derdini dinleme çabaları.
hakanç olabilecek en babacan tavrıyla erdinç'e şöyle dedi :
- erdinç anlat bize derdini. bize anlatmıcan da kime anlatıcan olm. hepimiz arkadaşız burda. teklif etmişin kızın birine kulağımıza geldi. ne cevap verdi ?
işte erdinç de geveledi bişeyler. bu sene öss varmış olmazmış o yüzden falan dedi. hakanç buna cevaben : - işte buraya çok gülmüşümdür -
"tamam bu sene olmazsa seneye olur olm" falan dedi.
daha sonra erdinç, eren, hakanç merdivenlerde oturmaya başladılar. hakan'ın şakayı biraz abartmasıyla erdinç biraz sıkılmış olacak ki :
" ya üf hakan ya tamam yeter " demeye başladı.
burda devreye giren eren yapabileceği en güzel paslamayı yaptı :
"olm niye böyle diyosun ki bizim de derdimiz oldugunda sana anlatacaz, bak mesela hakan anlatsın." dedi.
daha sonra hakan erdinç'in koluna girip "gel senle erkek erkeğe konuşalım" tavrıyla başladı anlatmaya : "gel sana marmaris anılarımı anlatayım erdinç"
daha sonra erdinç'e rus kızlar, marmaris ve milli olmak hakkında uzun bi nutuk çeken hakan 10 numara bi gülücük yerleştirdi gönüllere...
bi de telefon şakası olayı var tabii...
o günlerde murat dersanelerini şereflendirmekteydik. güfte sağolsun bizi kırmadı ve erdinç'i şakalamamız için bize yardımcı oldu.
- ya çok tatlısın yarın saat 12.30ta edem'de buluşalım mı?
erdinç'in verdiği cevap bizi gülmekten yerlere yatıracak kadar güzeldi :
- düşünmem lazım.
ve ertesi gün.
saat 1 civarı erdinç aramaya başlamıştı. daha sonra da "neden açmıyorsun" şeklinde mesajlar.
ertesi gün okulda olayın akıbetini öğrenmeye çalışırken erdinç'in :
"asıl ben sizi kandırdım olm" şeklindeki üstün görme ifadeleri bizi gülmekten az daha öldürebilirdi.
seni seviyoruz be erdinç. bu ergen şakalarını kime yapardık başka.
whatever
take care
28 Aralık 2009 Pazartesi
fenc savaşları: suyunun suyu
her ne kadar fenc savaşları denince akla sınıftaki kızlar gelse de bir dönem feci bir abdullah patlaması yaşanmışlığı da vardı sınıfta. olaylar şöyle gelişti;
günlerden bir gündü yine. peki hangi gündü diyoruz ve cevabı ömercan'ın dilinden veriyoruz: "işte, işte onu kimse bilmiyor dostum..." neyse bir biyoloji dersinde 10fenc sınıfı biyoloji laboratuvarına inmişti. erken giden yerini kapmış, gruplaşma yaşayanlar tayfasıyla karşılıklı oturmuştu. ozan da sınıfa erken inmişti ve muhabbet etmekteydi. abdullah, o derse geç geldi ve ozan takılmaya başladı buna. "serseri yine geç geldi." gibisinden. ders içerisinde ozan uzattıkça uzattı ve abdullah ciddiye alıp sinirlenmeye başladı. derken hakanç malatya türküsü çalan yılbaşı donu fikrini ortaya attı. tenefüs zili çaldığında ozan'ın : "aha donu indirdi galiba." şeklinde espriyi uzatması da abdullah'ta kayışı koparan son hamle oldu. ozan'ı haklayacaktı sankim gibi. kafasına koymuştu. lakin şans ozan'ın yanındaydı çünkü hoca sınıftan çıkmamıştı tenefüste. bir ders daha güvendeydi. diğer ders bittiğinde ise ozan dönemin müdür yardımcısı -hep böyle bişeyler yazmak istemişimdir lan- vahdettin hocanın yanına gitmişti. işini bitirip kapıdan çıkığında karşısında kabusunu gördü. neyse ki mahir ve ömercan zamanında orada oldular ve imdadına yetiştiler.
bu burada bitti sanıyorsanız yanılmayın değerli okurlar. sonraki dönemlerde de abdullah la çeşitli sürtüşmeler yaşandı. 11fenb döneminde hakanç la yaka paça birbirlerine girmeleri ve " hadi lan pezemenk" repliği ve tam ozan'ın üstüne yürüyecekken karşısına çıkan 5 kişiyi görüp geri dönmesi olayı biraz daha sıradanlıktan çıkarıp dramıkomeditrajik bir hale getiriyor. şaka lan dramıkomeditrajik neymiş bildiğin gözümüz yırtılmıştı gülmekten.
cryday
günlerden bir gündü yine. peki hangi gündü diyoruz ve cevabı ömercan'ın dilinden veriyoruz: "işte, işte onu kimse bilmiyor dostum..." neyse bir biyoloji dersinde 10fenc sınıfı biyoloji laboratuvarına inmişti. erken giden yerini kapmış, gruplaşma yaşayanlar tayfasıyla karşılıklı oturmuştu. ozan da sınıfa erken inmişti ve muhabbet etmekteydi. abdullah, o derse geç geldi ve ozan takılmaya başladı buna. "serseri yine geç geldi." gibisinden. ders içerisinde ozan uzattıkça uzattı ve abdullah ciddiye alıp sinirlenmeye başladı. derken hakanç malatya türküsü çalan yılbaşı donu fikrini ortaya attı. tenefüs zili çaldığında ozan'ın : "aha donu indirdi galiba." şeklinde espriyi uzatması da abdullah'ta kayışı koparan son hamle oldu. ozan'ı haklayacaktı sankim gibi. kafasına koymuştu. lakin şans ozan'ın yanındaydı çünkü hoca sınıftan çıkmamıştı tenefüste. bir ders daha güvendeydi. diğer ders bittiğinde ise ozan dönemin müdür yardımcısı -hep böyle bişeyler yazmak istemişimdir lan- vahdettin hocanın yanına gitmişti. işini bitirip kapıdan çıkığında karşısında kabusunu gördü. neyse ki mahir ve ömercan zamanında orada oldular ve imdadına yetiştiler.
bu burada bitti sanıyorsanız yanılmayın değerli okurlar. sonraki dönemlerde de abdullah la çeşitli sürtüşmeler yaşandı. 11fenb döneminde hakanç la yaka paça birbirlerine girmeleri ve " hadi lan pezemenk" repliği ve tam ozan'ın üstüne yürüyecekken karşısına çıkan 5 kişiyi görüp geri dönmesi olayı biraz daha sıradanlıktan çıkarıp dramıkomeditrajik bir hale getiriyor. şaka lan dramıkomeditrajik neymiş bildiğin gözümüz yırtılmıştı gülmekten.
cryday
fenc savaşları genel özet
fenc ruhuna sahip insan, hocalarına karşı saygısız değildir ve kavga karşıtıdır. bunu belirtmek gerek. her ne kadar adımız ufak tefek kavgalara karıştıysa da sorunları kavgayla çözmek mizacımıza aykırıdır birazcık. cidden. herneyse...
10fenc dönemi aslına bakarsanız bizim dışımızda olmasına rağmen sancılı dönemdi. aybala hoca'nın deyimiyle sınıfta kopukluk vardı. bizce de öyleydi. mesela kendimiz dışında sınıfın diğer elemanlarıyla vakit geçirebileceğimiz tek aktivite olan geleneksel sınıf pikniği bile yoktu o sene. sadece bizim unutulmaz samandağ olayı vardı. ona ayrı bi zaman değiniriz:)
o dönemi yaşayanlar bilir, 10fenc zaten umutsuz vakaydı, 10fenb hocalara yalakalık yapmakla meşguldu, 10fena zaten bilindiği gibiydi işte. fenclilerden bazıları hocaların bize kolay diğer sınıflara zor soru sormasını gurur meselesi yapardı. fenc ruhu taşımayanlar işte. herneyse nerden geldik bu konuya. demem o ki, sınıftaki kızlar da ikiye bölünmüş durumdaydı, bi tarafta esengül ve tayfası diğer tarafta hazel ve tayfası. bu gençler sık sık kendi aralarında atışırlardı. fenc ruhu taşıyanlar gülerdik çoğunlukla. bak aklıma geldi güldüm gene.
en büyük zevkimiz bu arkadaşlarla röportaj yapmaktı. hatırlarım bi gün fizik laboratuarındayız (bi gün yılmaz hocalarla lokaldeyiz gibi oldu) ben ve hakanç özdenle röportaj yapmaktaydık. özden başladı saydırmaya :
- onlardan mı korkacaz onlardan korkan onlar gibi olsun.
hakanç burda bir magazin muhabiri gibi davranmakla meşguldu. bir an yüzünde bugünlerde wipe out'u sunan bonus kafalı tamer'in ifadesini görmedim değil. ve malum cümleyi söyledi :
- özden verdi veriştirdi.
- şalkjsfklsdjfklsdjfklshgjlskfghlfsjgkldsfjşlasdkflsdkişfs şeklinde güldüğüm anlardan biri daha bu.
bu atışmalarla alakalı bi olay daha var aslında,
gene bunlar tenefüste atışmaya başlamışlardı. sınıfa girdiğimizde arkadaşlar kaptırmışlar gidiyolardı baya. o an örnek öğrenciliğim tuttu :
- arkadaşlar sakin olun hoca gelicek şimdi, istirham ederim. (istirham ederim dememiştim tabi ki ama deseymişim güzel olurmuş.)
yıldızın cevabıyla bu tatlı rüyadan uyandım :
- sen sus bi dakka be gerizekalııı...
insan olmak yetmez yetmiyor zaten superman superman olmak lazım bazen.
whatever
take care
10fenc dönemi aslına bakarsanız bizim dışımızda olmasına rağmen sancılı dönemdi. aybala hoca'nın deyimiyle sınıfta kopukluk vardı. bizce de öyleydi. mesela kendimiz dışında sınıfın diğer elemanlarıyla vakit geçirebileceğimiz tek aktivite olan geleneksel sınıf pikniği bile yoktu o sene. sadece bizim unutulmaz samandağ olayı vardı. ona ayrı bi zaman değiniriz:)
o dönemi yaşayanlar bilir, 10fenc zaten umutsuz vakaydı, 10fenb hocalara yalakalık yapmakla meşguldu, 10fena zaten bilindiği gibiydi işte. fenclilerden bazıları hocaların bize kolay diğer sınıflara zor soru sormasını gurur meselesi yapardı. fenc ruhu taşımayanlar işte. herneyse nerden geldik bu konuya. demem o ki, sınıftaki kızlar da ikiye bölünmüş durumdaydı, bi tarafta esengül ve tayfası diğer tarafta hazel ve tayfası. bu gençler sık sık kendi aralarında atışırlardı. fenc ruhu taşıyanlar gülerdik çoğunlukla. bak aklıma geldi güldüm gene.
en büyük zevkimiz bu arkadaşlarla röportaj yapmaktı. hatırlarım bi gün fizik laboratuarındayız (bi gün yılmaz hocalarla lokaldeyiz gibi oldu) ben ve hakanç özdenle röportaj yapmaktaydık. özden başladı saydırmaya :
- onlardan mı korkacaz onlardan korkan onlar gibi olsun.
hakanç burda bir magazin muhabiri gibi davranmakla meşguldu. bir an yüzünde bugünlerde wipe out'u sunan bonus kafalı tamer'in ifadesini görmedim değil. ve malum cümleyi söyledi :
- özden verdi veriştirdi.
- şalkjsfklsdjfklsdjfklshgjlskfghlfsjgkldsfjşlasdkflsdkişfs şeklinde güldüğüm anlardan biri daha bu.
bu atışmalarla alakalı bi olay daha var aslında,
gene bunlar tenefüste atışmaya başlamışlardı. sınıfa girdiğimizde arkadaşlar kaptırmışlar gidiyolardı baya. o an örnek öğrenciliğim tuttu :
- arkadaşlar sakin olun hoca gelicek şimdi, istirham ederim. (istirham ederim dememiştim tabi ki ama deseymişim güzel olurmuş.)
yıldızın cevabıyla bu tatlı rüyadan uyandım :
- sen sus bi dakka be gerizekalııı...
insan olmak yetmez yetmiyor zaten superman superman olmak lazım bazen.
whatever
take care
küçük bi sorun
bilirsiniz, en arka sıra muhabbetleri falan.
gene sıradan günlerden biriydi - o an gelene kadar -
ahmet hoca sınıfa girdi. böyle bi tuhaflık, bi tedirginlik falan. hocamız olmasa "gel otur hele bi soluklan yeğenim" derdim. herneyse... bişeyler gevelemeye başladı :
- çocuklar, ııı bi sorunum var ama sizle paylaşsam mı paylaşmasam mı bilmiyorum.
işte o an tüm dikkatim mahir'e çevrildi. yan yana oturmaktaydık ve mahir'in bu lafın ardından bişeyler demeye ihtiyacı olduğunu kesinlikle biliyordum. beklediğim şeyi kulağıma fısıldadı :
- bununki kalkmıyo galiba.
- lasjdfklsjgfkjlshgflsfjgskljfkldsfjkldsjfskldfjskldfj şeklinde güldüğüm andır.
whatever
take care
gene sıradan günlerden biriydi - o an gelene kadar -
ahmet hoca sınıfa girdi. böyle bi tuhaflık, bi tedirginlik falan. hocamız olmasa "gel otur hele bi soluklan yeğenim" derdim. herneyse... bişeyler gevelemeye başladı :
- çocuklar, ııı bi sorunum var ama sizle paylaşsam mı paylaşmasam mı bilmiyorum.
işte o an tüm dikkatim mahir'e çevrildi. yan yana oturmaktaydık ve mahir'in bu lafın ardından bişeyler demeye ihtiyacı olduğunu kesinlikle biliyordum. beklediğim şeyi kulağıma fısıldadı :
- bununki kalkmıyo galiba.
- lasjdfklsjgfkjlshgflsfjgskljfkldsfjkldsjfskldfjskldfj şeklinde güldüğüm andır.
whatever
take care
ben sana birini şakalamak
aslında neden böylesine bir başlık yazdım bilmiyorum; hastalıktan zaar. neyse 10. sınıfın en çılgın dönemlerinde bahçede turlamaç yapılıyordu günlerden birinde. peki bu hangi gündü? işte, işte onu kimse bilmiyor. muhtemelen de sonbahardı. etrafta su birikintileri filan. neyse demem o ki her lise talebesinin içinde okulun etrafını tavaf etme hevesi vardır. ha bunun farkında olmayabilir. bu onu insanlıktan çıkarmaz. biz yine onu aramıza alırız.
işte bir 10 fen c döneminde bahçede turlamaktaydı içi kıpır kıpır çılgın gençler. bu turlama sırasında ufak şakalaşmalar, gülüşmeler, espriler ve de itişmeler de içeriyor, şen kahkahalar okul bahçesinin dört bir yanını sarıyordu. dediğim gibi ufak itişmeler vardı ve şakadandı bunlar. o dönemler şaka çok modaydı. bu itişmeler içinde ömercan ve atalay'ınkiler belirginleşmeye başladı. birbirerine şaka yapıyorlar ve durdurulamıyorlardı. bir ara ömercan'ı atalay'ın kucağında gördük. sonra da BÜYÜÜÜK bir su birikintisinin içinde. evet bu bir şakaydı ve ömercan da ilk birkaç dakika sitemkar ve fevri davransa da güldü geçti bu olaya. evet biraz şakacıydık ve bazen kontrol edemiyorduk kendimizi, bulamıyorduk sınırları...
(duygusal bitmeç)
cryday
işte bir 10 fen c döneminde bahçede turlamaktaydı içi kıpır kıpır çılgın gençler. bu turlama sırasında ufak şakalaşmalar, gülüşmeler, espriler ve de itişmeler de içeriyor, şen kahkahalar okul bahçesinin dört bir yanını sarıyordu. dediğim gibi ufak itişmeler vardı ve şakadandı bunlar. o dönemler şaka çok modaydı. bu itişmeler içinde ömercan ve atalay'ınkiler belirginleşmeye başladı. birbirerine şaka yapıyorlar ve durdurulamıyorlardı. bir ara ömercan'ı atalay'ın kucağında gördük. sonra da BÜYÜÜÜK bir su birikintisinin içinde. evet bu bir şakaydı ve ömercan da ilk birkaç dakika sitemkar ve fevri davransa da güldü geçti bu olaya. evet biraz şakacıydık ve bazen kontrol edemiyorduk kendimizi, bulamıyorduk sınırları...
(duygusal bitmeç)
cryday
27 Aralık 2009 Pazar
mahir stil
yaran esprilere neden olan öldürücü vuruşlardan bahsetmiştim daha önce. ama bir tanesi vardır ki beni en çok güldüren olaydır. bu sefer direk konuya gireceğim. en arka sırada mahir, ben, ozan ve hakanali oturmaktaydık. isimlerini vermeyeceğim 2 kişi önümüzde konuşuyorlardı ve birden sınıfta sessizlik oldu. küfür sessizliği derler ya. aynı o stil işte. ismini vermediğim 2 kişiden(bunlara x ve y diyebiliriz) x olanı bize dönüp;
-hadi çabuk biraz ses yapın, dedi.
aklımdan binbir türlü neden acaba sorusu geçerken, mahir en süper cevabı kulağıma fısıldadı;
-osuracak galiba.
(dumur)
böyle de bi anım vardı.
bay
-hadi çabuk biraz ses yapın, dedi.
aklımdan binbir türlü neden acaba sorusu geçerken, mahir en süper cevabı kulağıma fısıldadı;
-osuracak galiba.
(dumur)
böyle de bi anım vardı.
bay
sema hoca'dan korkmak
aslında tam bir neden açıklayabilecek kapasitede değilim bu konuda. yani bir öğrenci sema hoca'dan niçin korkar? sema hoca'dan korkan öğrencideki semptomlar nelerdir? bunlar bir aslında bilimin açıklayabileceği şeyler değil. yani belki lise döneminde neden korktuğumu pek düşünmedim. hatta ilk kez şuan düşündüm bile diyebilirim. ama sanırım yüz ifadesinden ve ses tonundan kaynaklandığını söyleyebilirim bu korkunun. konuşurken arada BİRDEN nefes alması, konuştuğu kişiyi sanki onu azarlıyormuşçasına ürkütmesi, ya da ne bileyim hani yüzüne bir iğne değse bir anda infilak edecek bir nükleerella gibi durması inceden bir tırsma yaratan etmenlerdi. ha bir de mesela ara sınıflarda sunum yapacak öğrencilerin sunum sırasında kundura giymelerini zorunlu tutması aslında bize pek de fazla yansıtmadığı(!) otoritesini gösteriyor. belki de telepati yoluyla bizlere baskı yaparak otorite kurmaya çalışıyordu. fatih terim italyancasıyla: "non si sa mai." yani; kim nereden bilebilir ki...
cryday
cryday
çok seneler geçti
12fenb döneminde çokça söylendi. buna ihtiyacımız var mıydı bilmiyorum ama gerçekten çok güldük çok eğlendik hümeyra'nın dillendirdiği sessiz gemi şarkısıyla. şüphesiz ki vokalde mahir'in olması bu şarkıyı bizim için daha da bir anlamlı kılıyordu. şarkı hafif bir ses tonuyla başlar ve "ÇOK SENELER GEÇTİ ÇOK SENELER GEÇTİ" bölümünde seslerde ani bir yükseliş olurdu. tabi bundan hoşlanmayan bir güruh da yok değildi. özellikle sınıfta muhabbette coştuğumuz zamanlarda ders çalışan kişiler -ki bunlar genelde mustafa türkmen ve barış olurdu- rahatsız olurdu illaki. son dönemlerde özellikle şarkılarla kafayı bozmuştuk. bunu inkar etmiyoruz. özellikle afili yalnızlık şarkısını nemrudun kızı tadında söyleyip alkışla tempo tutmamız bizim için "işte böyle de bir anımız vardı" deyip geçilmiyecek bilakis güldürecek; aynı zamanda da düşündürecek bir anı olacaktı bizim için. bunun oluşmasında ozan'ın da payı küçümsenemez tabi.
cryday
cryday
dersin adı coğrafya 1
daha önceki yazımda söylemiştim. duygulu çocuklardık biz. 7 kaplan gücündeydi o duygular. gülerken de 7 kaplan gücünde gülerdik yani anlayacağınız. bu yönden öldürücü vuruşlar vardır bizim alemde. tek bi söz, tek bi hareket falan. bu tür şeylerin günümüzdeki en iyi temsilcisi mahir'di. bu öldürücü vuruşa en iyi örnek sinem hoca'nın salyalarıdır.
bu olayı çektim çıkardım tozlu raflardan sevgili fencruhu okuyucuları. daha önce bilenler varsa kendilerini özel hissedebilirler. çünkü biz ki 7 kaplan gücünde duyguları olan çocuklardık bi çok kere söylediğim gibi. yani sırf hoca mahçup olmasın diye anlatmamışızdır kesin kimselere. olaya böyle bakınca çok temiz çocuklar olduğumuzu da gördüm sevgili okurlar. neyse uzatmadan konuya geçeyim.
günlerden temmuz, aylardan pazar. bir gezi planlanıyor o dönemde. ve gezi tarihi konusunda anlaşmazlıklar var sınıfta. anneler gününe denk geliyordu sanırım gezi. hiç bir önemi olmadığı halde gezinin anneler gününe geldiği hocaya hatırlatıldı sınıf tarafından. sinem hoca da hafif gülümseyerek;
-ben anne değilim çocuklar, dedi.
ömercan: hocam biz de anne değiliz zaten.
sınıf ahalisi: yani...yani...yani
ve bu lafların edilmesiyle birlikte beklemediğimiz bir hızla en önde oturan mahir ve ozan'ın sıralarına ilk anda tanımlanamayan sıvılar fırlamaya başladı. olayın şokunu 2buçuk saniye sonra atlattıktan sonra o sıvıların gülme krizine giren sinem hoca'nın salyaları olduğunun farkına vardık. sinem hoca yazıyla tanımlayamayacağım şekilde "ftşrlftmk" sesini çıkararak gülmeye başladı ve salyaları o anda en ön sıraya fırlamaya başladı. başta belirttiğim vurucu espri olayıyla aslında bu esprinin pek alakası yok. gayet normal bir espriydi, lakin hocanın gülme eşik değerinin baya üstündeymiş. bilemedik tabi böyle olacağını. salyaları farkettikten sonra tabi bizi de bir gülme krizinin almaması mümkün değildi tahmin edeceğiniz üzere. ama sırf hoca mahçup olmasın diye pek belli etmedik ona güldüğümüzü. saçmasapan espriler yapıp kahkahalarla bütün ders güldük.
şimdi diyeceksiniz ki "peki bu türün en iyi temsilcilerinden mahir bu hikayede neden yok?" ben de şaşırdım sevgili okurlar. hatta olmadığını görünce araya bi yere bi diyalog yazmayı bile düşündüm mahir adına. ama genede olayın başrolünde mahir'in kitaplarına damlayan sinem hoca'nın salyaları vardı. mahir olayın kahramanı değil ama mağduruydu.
bu da böyle bir anımdı. görüşmek üzere
not: bu arada sinem hoca en çok sevdiğimiz hocalardan biridir. belirtmek önemli bunu.
bay
bu olayı çektim çıkardım tozlu raflardan sevgili fencruhu okuyucuları. daha önce bilenler varsa kendilerini özel hissedebilirler. çünkü biz ki 7 kaplan gücünde duyguları olan çocuklardık bi çok kere söylediğim gibi. yani sırf hoca mahçup olmasın diye anlatmamışızdır kesin kimselere. olaya böyle bakınca çok temiz çocuklar olduğumuzu da gördüm sevgili okurlar. neyse uzatmadan konuya geçeyim.
günlerden temmuz, aylardan pazar. bir gezi planlanıyor o dönemde. ve gezi tarihi konusunda anlaşmazlıklar var sınıfta. anneler gününe denk geliyordu sanırım gezi. hiç bir önemi olmadığı halde gezinin anneler gününe geldiği hocaya hatırlatıldı sınıf tarafından. sinem hoca da hafif gülümseyerek;
-ben anne değilim çocuklar, dedi.
ömercan: hocam biz de anne değiliz zaten.
sınıf ahalisi: yani...yani...yani
ve bu lafların edilmesiyle birlikte beklemediğimiz bir hızla en önde oturan mahir ve ozan'ın sıralarına ilk anda tanımlanamayan sıvılar fırlamaya başladı. olayın şokunu 2buçuk saniye sonra atlattıktan sonra o sıvıların gülme krizine giren sinem hoca'nın salyaları olduğunun farkına vardık. sinem hoca yazıyla tanımlayamayacağım şekilde "ftşrlftmk" sesini çıkararak gülmeye başladı ve salyaları o anda en ön sıraya fırlamaya başladı. başta belirttiğim vurucu espri olayıyla aslında bu esprinin pek alakası yok. gayet normal bir espriydi, lakin hocanın gülme eşik değerinin baya üstündeymiş. bilemedik tabi böyle olacağını. salyaları farkettikten sonra tabi bizi de bir gülme krizinin almaması mümkün değildi tahmin edeceğiniz üzere. ama sırf hoca mahçup olmasın diye pek belli etmedik ona güldüğümüzü. saçmasapan espriler yapıp kahkahalarla bütün ders güldük.
şimdi diyeceksiniz ki "peki bu türün en iyi temsilcilerinden mahir bu hikayede neden yok?" ben de şaşırdım sevgili okurlar. hatta olmadığını görünce araya bi yere bi diyalog yazmayı bile düşündüm mahir adına. ama genede olayın başrolünde mahir'in kitaplarına damlayan sinem hoca'nın salyaları vardı. mahir olayın kahramanı değil ama mağduruydu.
bu da böyle bir anımdı. görüşmek üzere
not: bu arada sinem hoca en çok sevdiğimiz hocalardan biridir. belirtmek önemli bunu.
bay
utanmak gibi bişeyler
son sene eğitim dersine sema - kabus - hoca girmişti. en dikkat çekici özelliği o boktan eğitim derslerini acayip önemsemesi, kompleksli oluşuydu.
günlerden bi gün, yazılı yapası geldi. sınavın test oluşu ve değişik kopya yöntemleri falan filan sonucu sınıfta belli kuşaklar oluştu : 68 kuşağı, 84 kuşağı gibi.
ben 68 kuşağındaydım bi kaçımız 84 tam hatırlamıyorum. sınavdan sonra sema hoca sınıfa geldi ve ne kadar vahim bi durumdu anlatamam. kafasından dumanlar çıkıyodu, ya da ben öyle gördüm.
bi kaç kişinin de öfkesine tüy dikmesi sonucu sınıfa saydırmaya başladı. "hem suçlusunuz hem güçlü noluyo böyle kopya çekiyorsunuz yüzünüz bile kızarmıyo."
işte burda aynı temalı 2 espri geldi yanyana oturmakta olan 2 kişiden.
mahir : ben kızardım da esmer oldugum için belli olmuyo.
ozan : ben daha ne kadar kızarıym?
....
whatever
take care
günlerden bi gün, yazılı yapası geldi. sınavın test oluşu ve değişik kopya yöntemleri falan filan sonucu sınıfta belli kuşaklar oluştu : 68 kuşağı, 84 kuşağı gibi.
ben 68 kuşağındaydım bi kaçımız 84 tam hatırlamıyorum. sınavdan sonra sema hoca sınıfa geldi ve ne kadar vahim bi durumdu anlatamam. kafasından dumanlar çıkıyodu, ya da ben öyle gördüm.
bi kaç kişinin de öfkesine tüy dikmesi sonucu sınıfa saydırmaya başladı. "hem suçlusunuz hem güçlü noluyo böyle kopya çekiyorsunuz yüzünüz bile kızarmıyo."
işte burda aynı temalı 2 espri geldi yanyana oturmakta olan 2 kişiden.
mahir : ben kızardım da esmer oldugum için belli olmuyo.
ozan : ben daha ne kadar kızarıym?
....
whatever
take care
bazen
günlerden yine bir gündü ama tam olarak hangi gündü? işte bu tam bir bilinmezlik. sanırsam boş bir derste voleybol topu dönmekteydi birkaç birey arasında. bu bireylerin içinde mahir ve roj da vardı. her ne kadar cool olsa da mahir'in çılgınlığı tuttu. buna içerleyen(!) roj mahir'e: "hayvan mısın?" şeklinde bir sezenişte bulundu. her ne kadar o anın çılgınlığı içinde bulunsa da mahir'in verdiği cevap yine coolluğun limitlerindeydi: "bazen..."
cryday
cryday
bir sınıf nasıl yönetilir?
fencliydik belki ama 7 kaplan gücünde duygularımız vardı be viktorya. bu avutma cümlesini fenc'li olmayanlar için kullandım. zira bizim fenc'li olmakla ilgili herhangi bir sıkıntımız yoktu. gururluyduk tamam. ama kendi neslimiz sınıfları arasında en düşük seviyede olduğumuzdan dolayı matematik yazılılarında bize en kolay soruların sorulmasını gurur meselesi yapmıyorduk bazı fenceliler gibi. yani burda ufak bir ayrım var sayın fencruhu izleyicileri. her yenionfenc'de okuyan "fencruhu" taşıyacak diye bişe yok.
gereksiz gibi görünsede aslında bir hayli önemli olan bu ayrıntıyı paylaştıktan sonra esas konuya gelelim. hatırladığım kadarıyla anlatacam ve bu yazı okunduktan sonra eğlenceli bişeler sizde çağrışmamışsa anlayın ki iyi yansıtamamışım. çünkü hatırladığım kadarıyla gayet eğlenceliydi..
bir sınıf nasıl yönetilir? sınıf öğretmeninin önderliğinde sınıf başkanı ve yardımcısı seçilir. ama bu 2 görevde de fencruhunu taşıyan 2 azılı fenceci bulunuyorsa aklınıza normal yönetilen bir sınıf getirmeyin. kimlerin aday olduğunu tam olarak hatırlamıyorum. ama oyların bir hayli bölünmesine rağmen başkanlığa eren, yardımcılığa mahir gelmişti. bu arkadaşlar tüm fenc ruhu taşıyanlar gibi(yada çoğu) sık sık kaçarlardı. yani an (çoğu an da diyebiliriz) olur sınıfta ne başkan ne yardımcı olurdu. bu durumda sınıf gönüllü başkanlık esasına dayalı olarak yönetilirdi. tabi eğer tüm materyaller yerinde duruyorsa.
mesela bir örnekle sizlere açıklamaya çalışayım;
günlerden salı, aylardan mayıstı hatırlamadığım kadarıyla tabi. insanların ve erenlerin sorumsuzlukta tavan yaptığı günlerdi. ve öğleden sonra başkan eren kaçmıştı. ortada sınıf defteri de yoktu. şüphelenmedik tabi önce. ama tüm ibreler onu gösteriyordu. kendisiyle kaçacak başka bi nesne bulamadığından mıdır nedir sınıf defterini de yanında götürmüştü. yada çok bağlanmıştı deftere. o kadarını bilemeyeceğim. o gün yoklamalar alınmadı tabi. hocalara ve vahdettin hocaya ne bahane uydurduğumuzu hiç hatırlamıyorum. ama ikna edici bişeler olmalı ki bidaha açılmadı o mevzu.
rahattık yani böyle sevgili blog. hayat bize güzeldi be.
neyse benim de böyle izlenimlerim ve anım falan vardı, anlattım rahatladım.
bay
gereksiz gibi görünsede aslında bir hayli önemli olan bu ayrıntıyı paylaştıktan sonra esas konuya gelelim. hatırladığım kadarıyla anlatacam ve bu yazı okunduktan sonra eğlenceli bişeler sizde çağrışmamışsa anlayın ki iyi yansıtamamışım. çünkü hatırladığım kadarıyla gayet eğlenceliydi..
bir sınıf nasıl yönetilir? sınıf öğretmeninin önderliğinde sınıf başkanı ve yardımcısı seçilir. ama bu 2 görevde de fencruhunu taşıyan 2 azılı fenceci bulunuyorsa aklınıza normal yönetilen bir sınıf getirmeyin. kimlerin aday olduğunu tam olarak hatırlamıyorum. ama oyların bir hayli bölünmesine rağmen başkanlığa eren, yardımcılığa mahir gelmişti. bu arkadaşlar tüm fenc ruhu taşıyanlar gibi(yada çoğu) sık sık kaçarlardı. yani an (çoğu an da diyebiliriz) olur sınıfta ne başkan ne yardımcı olurdu. bu durumda sınıf gönüllü başkanlık esasına dayalı olarak yönetilirdi. tabi eğer tüm materyaller yerinde duruyorsa.
mesela bir örnekle sizlere açıklamaya çalışayım;
günlerden salı, aylardan mayıstı hatırlamadığım kadarıyla tabi. insanların ve erenlerin sorumsuzlukta tavan yaptığı günlerdi. ve öğleden sonra başkan eren kaçmıştı. ortada sınıf defteri de yoktu. şüphelenmedik tabi önce. ama tüm ibreler onu gösteriyordu. kendisiyle kaçacak başka bi nesne bulamadığından mıdır nedir sınıf defterini de yanında götürmüştü. yada çok bağlanmıştı deftere. o kadarını bilemeyeceğim. o gün yoklamalar alınmadı tabi. hocalara ve vahdettin hocaya ne bahane uydurduğumuzu hiç hatırlamıyorum. ama ikna edici bişeler olmalı ki bidaha açılmadı o mevzu.
rahattık yani böyle sevgili blog. hayat bize güzeldi be.
neyse benim de böyle izlenimlerim ve anım falan vardı, anlattım rahatladım.
bay
26 Aralık 2009 Cumartesi
boş derste basketbol oynamak
özellikle son dönem -ki öss ye tekabül eder- boş ders açısından bereketli bir dönemdi. evet evet öyleydi. yani eğer 36 saat dersimiz varsa bunun yaklaşık 25 inin boş olduğunu varsayıyoruz burada. bu da boş derste yapılabilecek aktivite çeşidi açısından hayli elverişli sanırsam. ama fenc ruhu boş ders aktivitesi çeşitlemesinde her zaman tek bişeyi tercih etmişti. o da: "basketbol oynamak." belki bu ruh altındakilerin bazıları başka sınıflardaydı ama bu onların basketbol oynamasına engel değildi. hoca çağırdığında gitmeyen bir ömercan olsun, sürekli bileğini döndüren, ayak tarak kemiklerini oynatan eren olsun ya da ne bileyim bu fasiliteye gönül veren herkes bir şekilde boş dersi bu şekilde geçirip kan ter içinde kalabiliyodu. hatta futbola gönül vermiş ve "bu uğurda ya rab ne güneşler batıyor" dedirtmiş yunus bile bu aktiviteye katılmıştı. hatta son dönemlerde yine sakatlanan eren sırf olayın içinde bulunmak adına gidip oynayanlar hakkında istatistik tutmuştu. neyse. basketbol candı bi yerde.
cryday
cryday
ruh budur
12 fen b dönemi.
kahramanlar aynı, ruh gene aynı falan olsa da dönemsel olarak öss öncesi psikolojisinin maksimuma ulaşmak üzere olduğu anlara tekabül ettiği için belirtmek lazımdı.
12fenb'nin oturma düzeni şöyleydi arkadaşlar :
ayşe roj
ozan mahir
......................... gerisi önemsiz bu hikaye için.
fizik sınavlarını bilirsiniz. mehmet hoca falan. gerçi o sınavda sınıfta kim vardı hatırlamıyorum.
herneyse, büyük ihtimalle mehmet hocaydı.
bir fizik sınavı sonrasında hocanın ilan ettiği notlar şu şekildeydi.
ayşe 100, roj 98, ozan 38, mahir 39...
biz - heroes - sadece ruh ne diyorsa onu yaptık.
fenc ruhu buydu işte.
whatever
take care
kahramanlar aynı, ruh gene aynı falan olsa da dönemsel olarak öss öncesi psikolojisinin maksimuma ulaşmak üzere olduğu anlara tekabül ettiği için belirtmek lazımdı.
12fenb'nin oturma düzeni şöyleydi arkadaşlar :
ayşe roj
ozan mahir
......................... gerisi önemsiz bu hikaye için.
fizik sınavlarını bilirsiniz. mehmet hoca falan. gerçi o sınavda sınıfta kim vardı hatırlamıyorum.
herneyse, büyük ihtimalle mehmet hocaydı.
bir fizik sınavı sonrasında hocanın ilan ettiği notlar şu şekildeydi.
ayşe 100, roj 98, ozan 38, mahir 39...
biz - heroes - sadece ruh ne diyorsa onu yaptık.
fenc ruhu buydu işte.
whatever
take care
biyoloji sınavı öncesi
ayfer hocayı çok severiz. grupça değil sınıfça.
bi sınav öncesiydi. ayfer hoca para toplamaya çalışıyo sınıftan. sıranın mahir'e gelmesi, hocanın ters ters lafları falan... kafamı çevirdim ve görebileceğim en (sıfat bulamadım) olaylardan biriydi.
mahir, ayfer hocaya fotokopi parası olarak doritoslardan çıkan çıtır parayı veriyo.
fenc işte.
whatever
take care
bi sınav öncesiydi. ayfer hoca para toplamaya çalışıyo sınıftan. sıranın mahir'e gelmesi, hocanın ters ters lafları falan... kafamı çevirdim ve görebileceğim en (sıfat bulamadım) olaylardan biriydi.
mahir, ayfer hocaya fotokopi parası olarak doritoslardan çıkan çıtır parayı veriyo.
fenc işte.
whatever
take care
24 Aralık 2009 Perşembe
nargile fenc ruhunu ortaya çıkardı
absinth eski fransa için neyse, nargile fenc ruhu için odur...
arkadaşlar, fenc ruhu, bambaşkaizm falan hiçbiri nargile olmadan ortaya çıkmıyor.
biz bu blogu açarken, fenc zamanı ve sonrası falan yaşananları anlatmaktı. ama şu an yanımda nargile olmadığı için aklıma gelmiyor arkadaşlar. nargilenin sihrinin örneklerinden biri bu.
bugün fenc ruhu hakkında bişey paylaşamadım üzgünüm nargile içtiğimiz bi gün sonrasında görüşmek üzere.
whatever
take care
arkadaşlar, fenc ruhu, bambaşkaizm falan hiçbiri nargile olmadan ortaya çıkmıyor.
biz bu blogu açarken, fenc zamanı ve sonrası falan yaşananları anlatmaktı. ama şu an yanımda nargile olmadığı için aklıma gelmiyor arkadaşlar. nargilenin sihrinin örneklerinden biri bu.
bugün fenc ruhu hakkında bişey paylaşamadım üzgünüm nargile içtiğimiz bi gün sonrasında görüşmek üzere.
whatever
take care
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
